่ยวกับเขตแดนจักรพรรดิที่หยานเสวี่ยนำกลับมาให้
“ท่านราชาสวรรค์ ท่านนั้นมีคำสั่งให้ข้าทาสผู้นี้คอยดูแลความปลอดภัยของเฉินเฉียงทุกเวลาและทุกสถานที่”
“แต่…..”
“ช่างมันเถอะ” ราชาสวรรค์ยกมือขึ้นห้ามปราม “หยานเสวี่ย เจ้านั้นได้ทำหน้าที่ของเจ้าอย่างดีที่สุดแล้ว อย่าได้โทษตัวเองในเรื่องนี้ หากจะโทษก็ต้องไปโทษไอ้เจ้าหลินไฮ่หวังที่คอยขัดแข้งขัดขาข้ามาโดยตลอด ความจริงก็ไม่คิดมาก่อนเหมือนกันว่ามันนั้นจะกล้าข่มเหงคนของข้าถึงขั้นไม่ให้ออกมาจากเขตแดนจักรพรรดิ นี่แสดงว่าข้าเองก็ประมาทเกินไปเหมือนกัน”
“เอ่อออ… ท่านราชาสวรรค์ ที่ข้าทาสผู้นี้จะถามนั้นไม่ใช่เรื่องนั้น แต่…..”
หยานเสวี่ยได้ทำการคิดเรียบเรียงคำพูดเสียใหม่พร้อมกับที่จะพยายามสังเกตสีหน้ายามที่ราชาสวรรค์รับรู้เรื่องนี้
แต่น่าเสียดายที่ใบหน้าของราชาสวรรค์นั้นถูกปกคลุมไปด้วยหมอกไอดำ ทำให้เธอเองก็ไม่สามารถคาดเดาสิ่งใดได้
“โอ้ หากไม่ใช่เรื่องนี้แล้วเจ้าหมายถึงสิ่งใด”
เมื่อเห็นหยานเสวี่ยลังเลที่จะพูด ราชาสวรรค์ก็ยิ้มแล้วพูดออกมา “องครักษ์หยาน เจ้าเองก็ติดตามข้ามาเจ็ด…ไม่สิแปดปีเห็นจะได้ เจ้าเองก็ควรจะรู้ว่าข้านั้นเป็นคนเช่นไร หากไม่ใช่ความผิดของเจ้า มีหรือที่ข้าจะโทษเจ้าได้”
“ค่ะท่านราชา…”
หยานเสวี่ยได้เว้นช่วงการพูดไปเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยท่าทางที่จริงจัง “ท่านราชาสวรรค์ ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นในเขตแดนจักรพรรดิ ข้าทาสผู้นี้ได้ค้นพบความลับท
