้วแต่กลับ…..เฮ้ออออออออ”
เมื่อฮั่นจุยและต้าเซียงได้เห็นท่าทางของผู้อาวุโสหลี่แห่งมนุษย์กลายพันธุ์แสดงท่าทีออกมานี้ก็บอกได้เลยว่าไม่ได้โกหกแต่อย่างใด หลังจากเล่นใหญ่ไปได้สักพัก ผู้อาวุโสเทียก็ได้พูดออกมา
“ผู้อาวุโสหลี่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วข้าว่าท่านคงไม่คิดจะปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านเลยไปเช่นกันใช่ไหมล่ะ”
“ไม่ว่ายังไงก็ตาม ไอ้เด็กหลิวหลางนั่นก็ถือครองความลับอันยิ่งใหญ่ที่แม้แต่ท่านก็บอกออกมาว่าอยากรู้เสียยิ่งกว่าใคร”
ผู้อาวุโสหลี่เมื่อได้ยินก็ส่ายหัวไปมาในทันที “ถึงข้าจะอยากรู้แล้วจะให้ข้าทำยังไง”
“กว่าเขตแดนจักรพรรดิจะเปิดได้อีกหน ต่อให้อยากรู้จริงก็ต้องรออีกนับสิบปี”
“สิบปี หึหึหึ ผู้อาวุโสหลี่ เจ้าเด็กหลิวหลางนั่นคงอยู่ไม่ถึงหรอกม้าง”
“ยังไงซะพวกเราทั้งสามยังไงก็ต้องรับรู้ความลับนั่นในวันนี้ให้จงได้”
“แล้วข้าก็ไม่เชื่อว่าท่านเองจะทนรอได้ถึงสิบปี”
“นั่นก็เพราะด้วยทรัพยากรมากมายในเขตแดนจักรพรรดินั่น ยามที่ไอ้เด็กนั่นบ่มเพาะด้วยวัตถุดิบเหล่านั้นไปตลอดสิบปี ข้าล่ะสงสัยจริงๆว่ามันยังคิดจะบอกท่านอยู่รึเปล่า”
ผู้อาวุโสหลี่และต้าเซียงผู้ซึ่งอยู่ในระดับราชานั้นไม่ได้ไร้สมองแต่อย่างใด
เมื่อได้ยินคำพูดของฮั่นจุยแล้วนั้น ทั้งสองต่างก็มองหน้ากัน
“ผู้อาวุโสฮั่น ท่านหมายถึง….”
“ฮี่ฮี่ฮี่ พี่หลี่ พี่เซียง ในเมื่อเขตแดนจักรพรรดินั้นปิดได้เพราะเรา มันก็ต้องเปิดได้เพราะเรา แถมในตอนนี้ราชาจากสามเผ่าพั
