ชาสวรรค์แล้วนั้นก็ทำให้ฮั่นจุยอดจะขมวดคิ้วจนตะโกนออกมาเสียไม่ได้ แล้วเขาก็ได้พูดต่อ “นายพลเว่ย เรื่องในวันนี้เป็นธุระสำคัญ เรื่องส่วนตัวเอาไว้ทีหลัง”
หลังจากนั้นฮั่นจุยก็ได้ถามต่อ “องครักษ์หยาน….สินะ เมื่อครู่เจ้าหมายความว่ายังไง”
“ที่เจ้าว่าเจ้าเด็กที่ชื่อหลิวหลางนั่นยังอยู่ในเขตแดนจักรพรรดินั่นเป็นความจริงรึ”
“แล้วทำไมมันถึงเป็นเช่นนั้น”
“นี่พวกเจ้ากลับปล่อยให้คนที่มีความสำคัญเช่นนั้นติดค้างอยู่ในเขตแดนเนี่ยนะ”
หยานเสวี่ยได้ชี้ไปที่หลินไฮ่หวังแล้วพูดออกมาในทันที “ผู้อาวุโสฮั่น หลิวหลางนั้นแต่เดิมแล้วก็ติดตามข้ามาเพื่อจะออกมาจากเขตแดนเช่นกัน แต่เพียงเขาอยู่หน้าประตูทางออกก็ถูกคนของหลินไฮ่หวังที่คิดจะเก็บความลับนี้ไว้เองและเข้าขัดขวาง”
“นี่ทำให้หลิวหลางไม่มีทางเลือกทำได้เพียงถอยกลับเข้าไปในเขตแดนจักรพรรดิเท่านั้น และนั่นทำให้เขาออกมาไม่ทัน”
“และพวกเราเองก็กำลังทะเลาะกันเรื่องนี้อยู่ก่อนที่พวกท่านจะมา”
“หากท่านไม่เชื่อก็ลองถามผู้อาวุโสเซียงดู เขาน่าจะรับรู้เหตุการณ์ในตอนนั้นได้อยู่”
เมื่อฮั่นจุยได้ยิน ต้าเซียงก็ได้พูดออกมา
“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ตอนที่ข้ามาถึงพวกนี้กำลังทะเลาะกันอยู่ แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าที่ทะเลาะกันนั้นเป็นเรื่องนี้”
เป็นตอนนี้ที่ผู้อาวุโสหลี่หันมาพร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก “ไอ๊ยะ ข้านั้นทำให้พวกเจ้าเสียเวลาจริงๆ”
“ทั้งๆที่มีโอกาสดีๆแบบนี้อยู่ตรงหน้าแล
