ับตาตัวเองว่าหลังจากพวกเจ้าได้เข้าไปหมดแล้วนั้น หลังจากประตูปิดตัวลง เฉินเฉียงยังคงอยู่ที่ด้านนอกอยู่”
“แล้วไหนเจ้าลองอธิบายมาสิว่าเฉินเฉียงที่อยู่ด้านนอกนั้น เมื่อไม่มีผู้อาวุโสสูงทั้งสามคนแล้วมันจะเอาปัญญาที่ไหนเข้าไปในเขตแดน”
เว่ยหยวนตี้และหลิวตันนั้นต่างก็พยักหน้าในทันทีแสดงออกมาว่าเห็นด้วยกับคำกล่าวของฮั่นจุย
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว เฉียวกังได้เปลี่ยนสีหน้าไปอีกครั้งก่อนที่จะฟุบหน้าลงพื้นและพูดออกมาเบาๆอย่างไม่หยุดปาก “แต่…ข้า…เห็น…มัน…จริงๆ”
เมื่อได้ยินคำพูดที่ยังไม่คิดจะถอนความคิดนี้ ฮั่นจุยได้สบถออกมาในทันที “ฮึ่ม ไอ้หมาไร้ค่า เจ้าคิดว่าผู้อาวุโสสูงทั้งสามและผู้การร่วมอย่างพวกเราจะตาถั่วขนาดนั้นเลยรึไงกัน”
“เจ้าคิดว่านักรบในระดับราชานักรบและราชาเทพสงครามนั้นจะไม่อาจเทียบเฉินเฉียงที่อยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นกลางไปได้”
“หากพวกเราทั้งหกไม่ได้เป็นผู้เปิดประตูให้เฉินเฉียงเข้าไป เจ้าคิดว่าเฉินเฉียงตัวคนเดียวจะเข้าไปเองเช่นนั้นรึ”
“ผู้การจ้าว ข้าคิดว่าพวกเราไม่ควรเสียเวลาในเรื่องนี้อีกต่อไป”
“หลังจากเสร็จเรื่องนี้แล้ว ข้ายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการอยู่อีก”
เมื่อพูดจบ ฮั่นจุยไม่แยแสต่อจ้าวลี่และเฉียวกังอีกต่อไป
นี่ทำให้จ้าวลี่ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาได้ยกฝ่ามือขวาขึ้น แล้วอัดกระแทกไปที่ร่างของเฉียวกังจนตกตาย
กับคนตัวเล็กๆที่ไม่เคยสร้างคุณงามความดีอะไรแต่กลับกล้าก่อเรื่องถึงเพียงนี้…สม
