ให้กับฮั่นจุยด้วยท่าทางประหลาดใจ “ผู้อาวุโสฮั่น มันว่างเปล่าจริงๆ ไม่มีสิ่งใดอื่นอีก”
ฮั่นจุยไม่แม้แต่จะมอง เขากลับโยนแหวนให้กับเฉียวกัง “เป็นเจ้าที่เริ่มเรื่องก็ตรวจสอบมันด้วยตัวเองแล้วกัน”
เฉียวกังรับแหวนมาโดยไม่ลังเล เขาตรวจสอบแหวนของจางหยวนด้วยกระแสจิตแต่ก็ไม่พบสิ่งใดให้เขาพบเจออีก
“ฮี่ฮี่ฮี่ จางหยวน เกียรติยศของเจ้าที่สู้เพื่อมันนั้นช่างเล็กน้อยนัก แล้วยังมีหน้าจะปกป้องอีก”
จางหยวนเมื่อได้ยินก็ได้สบถออกมาในทันที “เฉียวกัง รู้สึกว่าเจ้านั้นจะยินดีผิดเรื่องไปรึเปล่า”
“ไม่ใช่ว่าตัวเจ้าต้องการหาหลักฐานการติดต่อระหว่างพวกข้ากับกัปตันในแหวนพวกนี้ไม่ใช่รึไง”
“ข้าขอประกาศไว้ตรงนี้เลยนะว่า ด้วยท่าทางของเจ้าในตอนนี้ ข้าล่ะสงสัยจริงๆว่าหากเจ้าไม่เจอหลักฐานที่เจ้าอยากจะเจอนักหนาแล้วเจ้าจะตกตายไปแบบไหนกัน”
เพียงสิ้นคำพูดอันเย็นยะเยือกของจางหยวนนี้ทำให้ความสะพรึงผุดขึ้นมาบนสีหน้าทดแทนความยโสโอหังในทันที
ใช่แล้ว หากว่าเขาไม่พบเจอหลักฐานที่ต้องการแล้วเขาจะยังคงยิ้มอยู่ได้อีกเหรอ
แน่นอนว่าหลังจากตรวจสอบแหวนของจางหยวนไปแล้วก็มั่นใจได้ว่าจางหยวนนั้นยาจกอย่างที่สุด เป็นไปได้ว่าเขานั้นได้คาดการณ์ถูกต้องแล้วว่าตลอดสามปีมานี่ กองกำลังเทียนเว่ยนั้นมัวแต่หลบซ่อนตัวมาโดยตลอด
นี่คือสิ่งที่ทุกคนคิด ไม่เว้นแม้แต่ฮั่นจุยและเว่ยหยวนตี้
ตามมาด้วยการค้นแหวนของกัวเหลียง หนี่เฟิง เจิ้งยี่ หลิวไฮ่ หลู่จี้ เหรินห
