้วตอนนี้กัปตันของพวกเจ้าไปอยู่ไหนกัน”
จางหยวนและพวกมองหน้ากันในทันทีเมื่อได้ยิน นี่ทำให้เฉียวกังนึกว่าตนชนะจึงได้แสดงออกมาด้วยท่าทางมีความสุข
“ฮ่าฮ่าฮ่า จางหยวน พวกเจ้าพูดกันไม่ออกล่ะซี่”
ฮั่นจุยในตอนนี้ได้เดินตรงไปยังจางหยวนแล้วพูดออกมา “จางหยวน ในเมื่อพวกเจ้าออกมาแล้วทำไมไม่เรียกกัปตันของเจ้าให้มาพบกันล่ะ หากเป็นแบบนั้นจะได้รู้กันไปเลย”
ความจริงก็คือเขานั้นต้องการจะรู้ว่าเฉินเฉียงหลุดรอดพ้นไปจากมือของเขาในตอนนั้นได้ยังไง จึงได้ถามออกมา
จางหยวนเมื่อได้ยินก็ทำได้เพียงเปิดกำไลสื่อสารแล้วส่งข้อความออกไป หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็ส่ายหัวและพูดออกมา “ขออภัยด้วยท่านผู้อาวุโสฮั่น กัปตันของพวกเราปิดกำไลสื่อสาร”
“ไม่ใช้กำไลสื่อสาร จางหยวน เจ้าหลอกพวกเราด้วยเรื่องนี้อ่ะนะ ในเมื่อกัปตันของพวกเจ้าไม่ได้เข้าไปในเขตแดนจักรพรรดิแล้วมันจะปิดเครื่องไปทำหอกอะไร เป็นพวกเจ้าต่างหากที่โกหกอ้างไปเพื่อช่วยมัน”
“โกหกรึ” เจิ้งยี่ได้ยืดอกจ้องมองไปยังเฉียวกังแล้วพูดออกมา “ก่อนที่พวกเราจะเข้าไปในเขตแดนจักรพรรดิ กัปตันบอกกับข้าด้วยตัวเองว่าอาจารย์ของเขาไม่ยอมให้เขาเข้าไปในเขตแดนจักรพรรดิ นั่นทำให้เขาจำเป็นต้องปล่อยให้พวกเราเข้าไปในเขตแดนกันเองในวินาทีสุดท้าย กัปตันของข้าตอนนี้อาจจะยังบ่มเพาะกับอาจารย์ของเขาอยู่ก็ได้ถึงไม่เปิดเครื่องน่ะ”
“โอ้ ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายเลย เว่ยหยวนตี้ ไม่ใช่ว่าเจ้าเฉินเฉียงนั่นเป็นศิษย์
