บทที่ 246 ปิดตาย
เฉินเฉียงเมื่อได้เห็นการกระทำของเมิ่งน้อยเองก็อดที่จะประหลาดใจอย่างที่สุดเสียมิได้
เขานั้นไม่เคยคิดมาก่อนว่าเมิ่งน้อยนั้นจะเป็นสัตว์ประหลาดสายเลือดอัคคี แถมยังปล่อยเปลวไฟที่สุดจะอลังได้ตั้งแต่ตัวยังจ้อยขนาดนี้ นี่จึงเป็นธรรมดาที่เขาจะประหลาดใจ
และด้วยการที่เมิ่งน้อยลงมือนี้ การเคลื่อนย้ายพริบตาของเขาแม้จะไม่ได้โจมตีโดนอะไรก็ตาม แต่เขาก็ใช้โอกาสนี้ในการคว้าร่างของหยางเสวี่ยและเมิ่งน้อยที่กำลังตกสู่พื้นกอดไว้แน่น
แต่ด้วยการที่การโจมตีระลอกสองของหลิวเฟิงกำลังมาถึง เฉินเฉียงไม่มีเวลาที่จะหลบไปได้ เขาจึงใช้ตัวบังทั้งสองเอาไว้
ด้วยการที่เฉินเฉียงนั้นมีขอบเขตจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อยู่ในขั้นกลางแล้ว เป็นธรรมดาที่เขานั้นสามารถทนรับการโจมตีทางจิตวิญญาณของหลิวเฟิงไว้ได้ แถมเขายังโจมตีตอบโต้กลับไปได้อีก
หลิวเฟิงที่เห็นฉากนี้ก็รับรู้ได้เหมือนกัน จึงสั่งให้พวกของตนโจมตีระลอกที่สามใส่เฉินเฉียงเพื่อไม่ให้เฉินเฉียงมีโอกาสโจมตีสวนกลับ
แต่ผลลัพธ์นั้นกลับให้หลิวเฟิงและพวกต่างก็ตกตะลึงอย่างหนักเมื่อเห็นว่าการโจมตีของพวกตนนั้นทำอะไรเฉินเฉียงไม่ได้
“พวกเราจะทำยังไงต่อดีครับกัปตัน ไอ้เด็กเวรนี่ไม่เป็นอะไรเลย”
หนึ่งในลูกน้องของหลิวเฟิงเองเมื่อได้เห็นฉากนี้แล้วได้รีบถามออกมา
“ข้าเห็นแล้วโว้ย เจ้าจะพูดออกมาทำซากอะไรกัน”
หลิวเฟิงลนลานขึ้นมาในทันที
ถึงแม้พวกของหลิวเฟิงจะมีการโจมตีทางจิตวิญญาณท
