ี่สูงล้ำ แต่พวกมันนั้นมีร่างกายที่อ่อนด้อยแม้แต่นายพลวิญญาณระดับกลางก็ยังบั่นคอพวกมันได้อย่างง่ายดาย
และเมื่อเห็นฉากนี้แล้ว เหล่านายพลทักพิเศษที่ร่วมมือโจมตีเฉินเฉียงนั้นก็แทบอยากจะถอนตัวออกไป
หากไม่ใช่เห็นเพราะว่าหยานเสวี่ยยังสลบอยู่ล่ะก็ พวกมันคงไม่คิดที่จะอยู่ต่อ
ถึงพวกมันไม่คิดจะโจมตี แต่ก็ไม่คิดจะหลบหนี เพราะพวกมันกลัวเฉินเฉียงใช้จังหวะนี้ในการโจมตีใส่พวกมัน
และนี่เองทำให้หลิวเฟิงนั้นทำได้เพียงอยู่เงียบๆเพื่อรอคอยสถานการณ์ให้มีการเปลี่ยนแปลงไปพลางภาวนาว่าไม่ให้หยานเสวี่ยฟื้นขึ้นมาในตอนนี้
อีกฟากฝั่งหนึ่ง ความจริงแล้วเฉินเฉียงนั้นก็รับรู้ได้ถึงสถานการณ์ดีไม่น้อยไปกว่ากัน
ถึงแม้ว่าตอนนี้เขายังไม่สูญเสียอะไรไป แต่ฉากก่อนหน้านี้ หากเมิ่งน้อยไม่ลงมือ เขาบอกได้เลยว่าสถานการณ์จะแย่กว่านี้อย่างมาก
เขาเองนั้นในการต่อสู้ครั้งนี้ก็คิดจะฆ่านายพลทักษะพิเศษเหล่านี้สักตนสองตนเหมือนกันเพื่อหวังจะได้ดูดกลืนทักษะความสามารถ
แต่เขาไม่คิดว่าหยานเสวี่ยกลับโดนโจมตีจนสลบไป ทำให้เขาไม่อาจทำอะไรได้
หากเขาไม่ได้ต้องอุ้มหยานเสวี่ยที่หมดสติอยู่แบบนี้ เขานั้นคงใช้ทักษะหลบหนีแสงและเคลื่อนย้ายพริบตา เก็บกวาดนายพลทักษะพิเศษตรงหน้าจนหมดสิ้น และได้รับในสิ่งที่เขาหวังไว้
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าแผนการนั้นก็คงเป็นได้เพียงแผนการเพียงอย่างเดียว เขาคงจะต้องหาโอกาสอื่นในอนาคต
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงที่อุ้มหยานเสว
