บทที่ 245 เมิ่งน้อย
อีกเพียงแค่หนึ่งเดือน เขตแดนจักรพรรดิก็จะถือว่าปิดตัวลงอย่างเป็นทางการ
เฉินเฉียงมีทักษะเคลื่อนย้ายพริบตา เขาสามารถจะออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่หยานเสวี่ยนั้นไม่สามารถ
ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ เขาไม่มั่นใจว่าทักษะของเขานี้จะพาคนอื่นไปด้วยได้หรือไม่
เมื่อคิดดูดีๆแล้ว เฉินเฉียงก็ได้พุ่งขึ้นมาจากผืนดิน
“เจ้าทนไม่ไหวแล้วจะออกไปแล้วใช่ไหม”
เมื่อได้เห็นสภาพร่างที่ราวกับจะสูบผอมกว่าเดิม เฉินเฉียงที่เห็นก็รับรู้ได้ว่าหยานเสวี่ยเอาแต่ร้องไห้ในช่วงที่เขาไม่ได้สนใจ
น้ำตายังคงเห็นได้เด่นชัดบนใบหน้าของเธอ
หากว่าเขาไม่รู้ว่าหยานเสวี่ยถือมั่นในหน้าที่ของเธอล่ะก็ เขาก็คงจะปวดใจไม่น้อยเลยเมื่อได้เห็นฉากนี้
“องครักษ์หยาน นี่ท่านจะดื้อดึงไปทำไมกัน” เฉินเฉียงถามอย่างเฉยเมย
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว หยานเสวี่ยได้ยืนขึ้นในทันที “หน้าที่ของข้าคือปกป้องชีวิตเจ้า เจ้าคิดว่าข้านั้นอยากจะตายกับเจ้าอยู่ที่นี่รึไงกัน ไม่ต้องพูดแล้ว ด้วยความเร็วของพวกเรานั้น พวกเราน่าจะยังไปทันอยู่”
“ไม่ องครักษ์หยาน ท่านไปก่อน ข้าจะอยู่ที่นี่แล้วออกไปภายหลัง”
“ไร้สาระ ข้ารู้นะว่าในตอนนี้หากเจ้าจะออกไปทางฝั่งของมนุษย์มันไกลเกินกว่าเจ้าจะออกไปทันแล้ว ทางออกที่ใกล้ที่สุดคือของฝั่งมนุษย์กลายพันธุ์”“หากเจ้าต้องการจะอยู่ที่นี่ ข้าก็จะอยู่กับเจ้า”
เมื่อพูดจบ เธอก็ได้นั่งลงกับพื้น พร้อมสายตาที่ดื้อดึง
เฉินเฉียงบอกได้เลย
