ฉินเฉียงกลับอุ้มเธอไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม
“เลิกดิ้นได้แล้วน่า ยืนยังยืนไม่อยู่แล้วนับอะไรกับการบิน ฟังข้าซะ”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้สยายปีกของตนและกระพือไปหนึ่งที ก่อนที่จะพุ่งผ่านไปสิบกว่ากิโลเมตรในชั่วพริบตา
ถ้าจะให้พูดจริงๆล่ะก็ ความเร็วของเขาในตอนนี้แม้แต่ผู้ที่อยู่เทียบเคียงในระดับราชานักรบก็ไม่อาจเทียบเขาได้
สองวันให้หลัง เฉินเฉียงได้พุ่งผ่านการลาดตระเวนของหลิวเฟิงและพวกมาได้จนมาถึงทางออกของเหล่ามนุษย์กลายพันธุ์
แต่ที่ทางออกนี้เองก็มีพวกเดียวกับหลิวเฟิงอยู่ เพียงพวกเขามาถึง นายพลทักษะพิเศษห้าตนก็ได้พุ่งตรงมาที่เขา
เฉินเฉียงได้วางหยานเสวี่ยลงกับพื้น แล้วผลักเธอไปด้านหลัง
“เฉินเฉียง ทำไมเจ้าไม่ไปกับข้า เจ้าเองก็ใช้พลังเหนือมนุษย์พันหน้าได้ ไม่มีใครจำเจ้าได้หรอก”
เฉินเฉียงส่ายหัวไปมาในทันทีและตอบกลับไป “องครักษ์หยาน ฟังข้า ท่านต้องออกไปก่อน”
“ยังไงซะท่านกับราชาสวรรค์นั้นได้วางตัวติดตามไว้ในดาบของข้าแล้ว เมื่อใดที่ข้าออกไปได้ ยังไงซะท่านก็หาข้าพบได้อยู่ดี”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าจะรออยู่ในนี้สักเดือนนึง หลังจากนั้นข้าจะไปเขตทะเลใต้แล้วรอท่านที่ปลายแหลม นั่นก็คงจะมากพอที่ท่านจะหาข้าพบอย่างง่ายดาย ถูกไหมล่ะ”
เมื่อรับรู้ว่าหลิวเฟิงและพวกมาถึง เฉินเฉียงได้สยายปีกของตนออกแล้วบินขึ้นฟ้าไปอีกครั้ง
“ฮ้ะ นั่นมันไอ้คนที่ถูกดีดออกมาจากบันไดสู่สรวงสวรรค์ไม่ใช่รึไงกัน”
“ทำไมมันบินกลับเข้าไปข
