“องครักษ์หยาน หากเป็นในเกาะเทียนลี่นั้น ข้ายอมรับว่าราชาสวรรค์คือเจ้าชีวิต แต่เท่าที่ข้ารู้มา ทั้งสามเผ่าพันธุ์นั้นมีผู้อยู่ในระดับราชาของตนเอง แถมยังหลายคนหลายผู้อีก แล้วราชาสวรรค์ของท่านจะปกป้องข้าได้อย่างไร”
“จะดีกว่าถ้าท่านไม่มัวหลอกตัวเองอยู่แบบนี้”
“ไหนจะไอ้คนของหลินไฮ่หวังนั่นอีก ข้าคิดว่าป่านนี้มันคงรายงานเรื่องของเราแก่หลินไฮ่หวังในทันทียามที่มันได้ออกไป”
“หากข้าไม่ออกไปข้างนอก คนพวกนั้นก็ไม่อาจจะทำอะไรได้”
“แล้ว แล้วถ้าเขตแดนจักรพรรดิปิดตัวลงแล้วเจ้าจะออกไปได้ยังไง”
“ท่านไม่ต้องกังวลในเรื่องนั้นหรอก หรือท่านห่วงข้าจริงๆกันเนี่ย ท่านลืมอะไรรึเปล่าว่าข้าเองยังเป็นกัปตันของกองกำลังเทียนเว่ยน่ะ ต่อให้ข้าไม่คิดถึงตัวเอง แต่ข้าก็ไม่มีทางที่จะปล่อยให้คนกองกำลังของข้าเผชิญหน้าโลกภายนอกตามลำพังหรอกนะ ท่านไม่คิดอย่างนั้นรึ”
“ข้า ในเมื่อเข้ามาที่นี่ได้เองก็ย่อมต้องออกไปได้เอง แต่นี่มันเป็นเคล็ดลับเฉพาะของข้า โปรดอภัยให้ข้าที่ไม่อาจบอกท่านได้ในตอนนี้”
“แต่…”
“ไม่มีแต่ องครักษ์หยาน ท่านพึ่งจะกินยาลงไปและยังไม่ฟื้นตัวดี ข้าจะส่งท่านออกไปก่อน ไม่อย่างนั้นท่านจะไม่อาจออกไปได้ไปอีกนานแสนนาน”
เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงได้อุ้มหยานเสวี่ยแล้วทะยานขึ้นฟ้าไป
“เฉินเฉียง วางข้าลงนะ ข้าไปเองได้”
หยานเสวี่ยรู้สึกกระอักกระอ่วนในทันทีที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของเฉินเฉียง หลังจากขัดขืนพักหนึ่ง เธอก็รู้สึกได้ว่าเ
