่ยได้ยินเรื่องราวแล้วก็อดไม่ได้ที่จะคว้าเมิ่งน้อยมากอด พลองกอดหอมอย่างไม่หยุด
“เมิ่งน้อยช่างดีกับแม่คนนี้มากนัก บอกมาได้เลยว่าเจ้าอยากกินแก่นวิญญาณอีกมากสักเท่าไหร่ เดี๋ยวแม่คนนี้จะจัดให้หนำเลย”
หลังจากตื่นเต้นยินดีได้สักพัก หยานเสวี่ยก็ได้ยืนขึ้นมา แต่ด้วยการที่เธอยังบาดเจ็บอยู่และพึ่งจะดีขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้นทำให้เธอเซถลาตกไปอยู่ในอ้อมแขนของเฉินเฉียง
หลังจากจัดผ้าคลุมหน้าใหม่แล้ว หยานเสวี่ยก็ได้รีบพูดออกมา “เฉินเฉียง นี่ผ่านมานานแค่ไหนแล้วกัน พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่ ไม่งั้นเราต้องติดอยู่ที่นี่แน่ๆ”
“องครักษ์หยาน ฟังข้านะ”
เฉินเฉียงได้จับไหล่ของหยานเสวี่ยแล้วกดลงแน่นแล้วพูดออกมาด้วยท่าทางจริงจัง “องครักษ์หยาน ท่านก็รับรู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้แล้วนี่ ด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นที่บันไดสู่สรวงสวรรค์แล้ว ในตอนนี้ทั้งสามเผ่าพันธุ์ต่างก็จับจ้องมาที่ข้า พวกมันต่างก็คิดว่าข้าไม่ได้ต่างจากสัตว์ทดลอง คิดจะจับข้าไปชำแหละศึกษาให้จงได้”
“หากข้ากลับออกไปในตอนนี้ ไม่เพียงท่านจะปกป้องข้าไม่ได้แล้ว ข้าจะกลายเป็นตัวปัญหาตัวเขื่องให้กับราชาสวรรค์ของท่าน”
“ดังนั้น ในตอนนี้ท่านต้องออกไปจากที่นี่คนเดียวเพียงเท่านั้น หลังจากผ่านไปสักพักข้าจึงจะออกไป”
“ไม่มีทาง เจ้าเป็นคนของท่านราชาสวรรค์ ท่านราชาสวรรค์ต้องหาทางช่วยเจ้าได้อย่างแน่นอน”
“คนของราชาสวรรค์รึ ฮ่าฮ่าฮ่า”
เฉินเฉียงส่ายหัวไปมาพลางหัวเราะไปด้วย
