ด้เป็นอย่างดี แต่ไม่ว่าเขานึกยังไงก็ตาม เขาก็นึกไม่ออกว่าราชาสวรรค์นั้นไปติดเครื่องติดตามนี้ไว้ตรงไหน เขาจึงทำได้เพียงมองไปที่หยานเสวี่ยเพียงเท่านั้น
ความจริงแล้วเขาเองก็เคยคิดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน แต่เขาก็ว่าตรวจสอบร่างกายของเขาอย่างดีแล้วก็ไม่มีอะไรที่ผิดสังเกต
“เฉินเฉียง ข้าได้ยินมาจากราชาสวรรค์ว่าเมื่อตอนที่เจ้าอยู่ที่นั่น ตอนที่ท่านราชาสวรรค์ตรวจสอบสิ่งของของเจ้านั้น มีสิ่งหนึ่งที่เจ้าหวงแหนเสียยิ่งกว่าแก่นโลหิตนั่นอีกไม่ใช่รึไง”
“พูดแค่นี้เจ้าก็น่าจะเข้าใจอยู่นะ”
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้วเฉินเฉียงก็พึ่งจะนึกอะไรบางอย่างออกมาได้ เขาได้นำดาบดั้นเมฆออกมาจากแหวนเก็บของเพื่อตรวจสอบซ้ำไปซ้ำมา
ตอนที่อยู่เกาะเทียนลี่นั้น ราชาสวรรค์ได้ตรวจสอบสิ่งของทุกอย่างของเขา มีเพียงตอนที่ราชาสวรรค์หยิบดาบดั้นเมฆนี่ขึ้นมาเพียงเท่านั้นที่เขาไม่อาจยับยั้งอารมณ์ขุ่นเคืองไว้ได้
หากราชาสวรรค์คิดจะติดเครื่องติดตามจริงก็คงไม่พ้นติดไว้บนดาบเล่มนี้
แต่ไม่ว่าเขาจะมองยังไงก็ตาม เฉินเฉียงก็ไม่อาจพบได้ว่าดาบดั้นเมฆของเขามีอะไรผิดปกติ
“องครักษ์หยาน ท่านหมายถึงดาบเล่มนี้จริงๆใช่รึเปล่า”
หยานเสวี่ยพยักหน้ารับและพูดออกมาอย่างมั่นหน้าเสียอย่างงั้น “ไม่เลว ในตอนนั้นราชาสวรรค์พบว่าเจ้านั้นให้ค่ากับดาบเล่มนี้มากนัก และเมื่อท่านได้ยินว่าดาบเล่มนี้เป็นของดูต่างหน้า นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเจ้านั้นยิ่งไม่อาจจะละทิ้งดาบเล่มนี้ได้โ
