วไปมา “เป็นเพราะว่าข้าไม่พบอะไรเนี่ยแหละถึงคิดว่ามันแปลกๆ”
“ไม่ว่าจะคิดยังไงไอ้สี่เสานี่ก็เป็นเพียงแค่เสาธรรมดาสี่ต้นไม่ใช่เหรอ”
“มันจะไปธรรมดาได้ยังไง นี่คือขั้นสุดท้ายของบันไดสู่สรวงสวรรค์นะ ยังไงซะมันก็คือสถานที่ที่สุดมหัศจรรย์ที่อยู่ใจกลางเขตแดนจักรพรรดิ”
“เฉินเฉียง ข้าว่าเจ้าควรจะอดทนอีกสักหน่อย อย่าได้เสียโอกาสอันดีแบบนี้”
“ถ้าอย่างนั้นแล้วท่านพบเจอสิ่งใดบ้างหลังจากนั่งคิดอยู่นานสองนานเนี่ย”
หยานเสวี่ยขมวดคิ้วในทันทีก่อนที่จะพูดออกมา “ในตอนนี้ข้ายังไม่พบเจอสิ่งใดเป็นพิเศษ เพียงแต่มีความรู้สึกว่าเสาทั้งสี่ที่เชื่อมโยงกันนี้จะต้องใช้อะไรบางอย่างเพียงเท่านั้น”
และด้วยเวลาสั้นๆนั้นย่อมไม่อาจคลี่คลายปัญหานี้ได้
“เฉินเฉียง แล้วเจ้าไม่รู้สึกว่าเสาสี่ต้นนี้มีอะไรพิเศษเลยเหรอ”
เมื่อโดนหยานเสวี่ยทักมาในตอนนี้แล้ว เฉินเฉียงได้มองไปที่เสาทั้งสี่อีกครั้ง ก่อนที่ราวกับจะเข้าใจในอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะนั่งลงแล้วปล่อยพลังจิตของเขาไปสำรวจในทุกทิศทุกทาง
ดูเหมือนว่าบันไดสู่สรวงสวรรค์แห่งนี้นั้นจะมีขนาดโดยรอบเพียงหนึ่งไมล์เพียงเท่านั้น และเสาทั้งสี่ต้นนี้ไม่ได้เรียงแถวอยู่ แต่จัดวางในตำแหน่งเพื่อบ่งบอกบางอย่าง
ในคราวนี้ เฉินเฉียงได้ใช้กระแสจิตของเขาพุ่งเป้าไปที่เสาทั้งสี่ หลังจากผ่านไปอีกสิบวัน เขาก็ได้พบร่องรอย
อย่างที่หยานเสวี่ยได้ทัดทานเขาไว้จริงๆ เสาทั้งสี่นี้มีความเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาด
