จิตของเขาตรวจสอบโดยรอบในขณะที่มุ่งเดินต่อไป แต่หลังจากเดินไปอีกร่วมเดือน เขาก็ยังไม่พบสิ่งใด แม้แต่ทางออกเขายังหาไม่เจอด้วยซ้ำ
เขานั้นตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายแบบสุดๆ
แต่เดิม เขาคิดว่าจะได้พบสมบัติที่แท้จริงในเขตแดนลับแห่งนี้ นึกไม่ถึงว่านอกจากจะไม่พบอะไรแล้ว เขายังหลงอยู่ในเขตแดนลึกลับแห่งนี้อีก
อย่างคำกล่าวของคนโบราณที่ว่าไว้จริง แมวมักตกตายด้วยความอยากรู้อยากเห็น
แต่ถึงแม้เขตแดนตรงหน้าเขาจะไม่มีทางออก เฉินเฉียงเองก็ไม่อยากจะตกตายอยู่ในที่นี้เช่นเดียวกัน ต่อให้เขาต้องใช้ทุกอย่างที่มี เขาก็ต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้
หลังจากสงบจิตใจลงแล้ว เฉินเฉียงก็ได้นั่งลง
ในเมื่อเขานั้นสามารถจะสำรวจเขตแดนแห่งนี้ได้ด้วยพลังจิตของเขาเพียงเท่านั้น เขานั้นก็แค่ต้องทำให้พลังจิตของเขานั้นครอบคลุมพื้นที่นี้ให้ได้ หรือก็คือเขาต้องเพิ่มพลังจิตของเขานั่นเอง
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงจึงได้ทำการเพิ่มค่าพลังจิตของตนให้เพิ่มสูงขึ้น พร้อมกับปิดตาเริ่มฝึกเคล็ดวิชาภาพวาดห้วงมหาสมุทรในทันที
ในพื้นที่ปลายทางของบันไดแห่งสรวงสวรรค์นี้ หลังจากผ่านไปหนึ่งปี หยานเสวี่ยก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา
-หื้ม เฉินเฉียงไปไหนล่ะ-
หยานเสวี่ยได้มองไปรอบๆก็ไม่เห็นเฉินเฉียงแม้แต่เงา
-หรือว่าเขาจากไปแล้ว-
-ไม่สิ เขาไม่ใช่คนที่จะไปโดยไม่บอกกล่าว-
หยานเสวี่ยได้ยืนขึ้นและเดินไปหาเจิ้งยี่และส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปถาม “เจิ้งยี่ เจ้าเห็นเฉินเฉ
