บทที่ 242 ขอบเขตจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้
“ศิษย์น้องเล็ก”
กัวเหลียงและหนี่เฟิงเมื่อเห็นเฉินเฉียงคำรามลั่นพร้อมกับเลือดที่ไหลรินออกมาอย่างโชกเลือดก็รีบเข้าไปดูอาการ นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะโดนคลื่นพลังประหลาดที่ถูกปล่อยออกมาจากเฉินเฉียงที่กำลังคำรามลั่นนี้สกัดกั้นไว้ ทั้งสองพยายามฝืนทนอยู่แต่ก็ต้องถอยไปหลายสิบก้าว ถอยร่นไปหลายขั้น แต่กับนักรบที่อยู่ไม่ไกลนั้นกลับกลิ้งหลุนๆลงไปหลายขั้นนัก
ในตอนนี้ที่ขั้นแปดร้อยแปดสิบสองนี้เหลือเพียงเฉินเฉียงเพียงคนเดียวเท่านั้น
“แม่…เอ๊ย ข้าพึ่งจะใช้แรงทั้งหมดที่มีไปแต่กลับโดนดีดกระเด็นลงมามากกว่าตอนที่ใช้แรงเฮือกสุดท้ายอีก โชคร้ายชิบเป๋ง”
“ไอ้เด็กเวรนั่นมันทำอะไรของมัน ทำไมข้ารู้สึกราวกับว่ามันนั้นกำลังเสียงเป็นเสี่ยงตายซะอย่างนั้น”
“ข้าก็ไม่รู้จักมัน แต่ได้ยินว่ามันเป็นนายพลทักษะพิเศษขั้นกลางที่มีปีกสีเงินระดับเจ็ด มันต้องเป็นคนในอาณัติของราชาสวรรค์แน่ๆ”
“ใครจะสนว่าราชาของมันเป็นใคร ไอ้ฉิบหาย ตอนนี้ข้าขยับไปไหนไม่ได้ไม่พอ ยังถูกทำให้ถอยร่นออกมาอีกหลายสิบขั้น ไอ้เด็กนี่ช่างน่าชังนัก”
“ข้าล่ะสงสัยจริงๆว่าทำไมกฎของเขตแดนไม่ลงทัณฑ์มันให้ตายๆไปซะ”
“ช่างมันเถอะ เราทำอะไรไม่ได้แล้ว ตอนนี้พวกเราทำได้เพียงก้าวเดินขึ้นไปใหม่เท่านั้น”
“ขึ้นไปใหม่เรอะ เหอะเหอะเหอะ พูดนั่นมันง่ายกว่าทำนะเว้ย แล้วถ้าเกิดระหว่างทางไอ้เด็กเวรนั่นมันเล่นพวกเราอีกล่ะ คราวนี้พวกเราไม่ร่วงลง
