ไปเลยรึไงกัน”
“แล้วจะให้พวกเราทำยังไงล่ะเว้ย จะบอกว่าให้พวกเรารอมันก่อนรึไงกัน ไอ้พวกที่ล่วงหน้าไปก่อนก็เกือบจะถึงกันแล้วนะ หากไม่เร่งล่ะก็เดี๋ยวสมบัติก็ถูกเก็บรวบไปหมดกันพอดี”
ด้วยคลื่นพลังที่เฉินเฉียงปล่อยออกมาก่อนหน้านี้รุนแรงมากจึงทำให้เหล่านักรบทั้งสามเผ่าพันธุ์ไม่มีใครคิดที่จะกล้าก้าวเดินขึ้นไปอีก ทุกผู้ทุกคนต่างกลัวว่าจะโดนคลื่นพลังทำลายของเฉินเฉียงกระแทกจนร่วงหล่นไปยิ่งกว่าเดิม
ส่วนกัวเหลียงและหนี่เฟิงนั้น ในตอนนี้ทั้งคู่ฝืนต้านทานไว้ได้แต่ก็ต้องถอยร่นมาที่ขั้นแปดร้อยหกสิบ และนี่ทำให้ได้พบกับจางหยวนที่พึ่งจะมาถึง
“เพื่อนกัว นี่พวกเจ้าพึ่งจะถึงนี่เองเหรอ” จางหยวนผู้ซึ่งขึ้นมาด้วยความพยายามอย่างหนัก ในตอนนี้เขาเองบรรลุขั้นนายพลวิญญาณขั้นสูงแล้วทำให้ก้าวเดินขึ้นมาต่อได้ แน่นอนว่าเขานั้นย่อมไม่รู้สถานการณ์ของเฉินเฉียง
“จางหยวนเหรอ ไอ้ศิษย์น้องของพวกเรานั้นมันไม่ใช่คนแล้ว หนี่เฟิงกับข้าลำบากลำบนขึ้นไปถึงขั้นที่แปดร้อยแปดสิบสอง และคิดที่จะก้าวเดินต่อไปแต่คิดจะปกป้องเฉินเฉียงที่หลอมรวมแก่นโลหิตราชาเข้าไป พวกเรานั้นไม่คิดว่าศิษย์น้องของพวกเรานั้นจะระเบิดพลังออกมาอย่างบ้าคลั่งแล้วผลักพวกเราให้ถอยร่นมายี่สิบกว่าก้าวแบบนี้”
จางหยวนทำได้เพียงมองขึ้นไปเท่านั้นเมื่อได้ยิน
ที่ชั้นที่แปดร้อยแปดสิบสอง เกือบทุกคนต่างก็หยุดกันอยู่ที่นี่ พวกเขาจ้องมองต้นเหตุแห่งความโกลาหลในครั้งนี้อย่างเป็นตาเ
