้าร้อยเก้าสิบหก
เมื่อเฉินเฉียงได้หยุดพักตรงนี้ เขาก็พบเจอเจิ้งยี่ที่กำลังพักฟื้นร่างกายก่อนที่จะทะลวงจุดลมปราณ
อีกสี่ขั้นก็ถึงปลายบันไดแล้ว
แต่กระนั้น เฉินเฉียงไม่ได้มีท่าทีเร่งร้อนแต่อย่างใด เขานั่งพักอยู่ข้างเจิ้งยี่เพื่อรอให้เขาลืมตาขึ้นมา
ก่อนหน้านี้ เจิ้งยี่ได้ออกเดินทางด้วยตัวคนเดียว พร้อมกลับมาให้เห็นด้วยสภาพที่โชกเลือด พร้อมกับจิตใจที่ราวกับเหนือล้า แต่เมื่อเขามาถึงที่ตีนบันไดสู่สรวงสวรรค์แห่งนี้ เขากลับเดินขึ้นมาโดยที่ไม่ข้องแวะกับกองกำลังเทียนเว่ยหรือแม้แต่เขาเองเลยสักนิด
หากนับตามที่เขาพูดมาก่อนหน้านี้ล่ะก็ เขาน่าจะยังสับสนกับเส้นทางของตัวเองว่าควรจะไปทางไหนดี
และเมื่อเห็นเขากำลังจะขึ้นสู่ปลายทางแล้ว เฉินเฉียงก็รับรู้ได้ว่าจิตใจของเจิ้งยี่นั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาจึงคิดที่จะถามเจิ้งยี่เกี่ยวกับเส้นทางนอนาคตของเขา
ครึ่งวันผ่านไป หลู่ฟางได้ก้าวเดินขึ้นมาทัน แต่เจิ้งยี่ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา
“ศิษย์น้อง เจ้าไม่ขึ้นไปรึ”
“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้ามีบางอย่างที่ต้องคุยกับเจิ้งยี่น่ะ ท่านไปก่อนเลย”
หลู่ฟางที่ได้ยินก็ได้พยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนที่จะก้าวเดินต่อไป
เฉินเฉียงได้มองไปยังเบื้องล่างในตอนนี้
ในตอนนี้นั้น นอกจากเม่ยหลัวหลัน เทพเงินตรา นักเลงหัวไม้และหนอนหนังสือที่ถอดใจไปก่อนใครแล้ว คนที่เหลือนั้น นอกจากเจิ้งยี่และเขาที่เกือบจะถึงยอดแล้ว จางหยวนอยู่ในขั้นที่แปดร้อยเก้าสิบเจ็ด กัวเหลีย
