อดไม่มีวันเหือดแห้ง เขาเดินขึ้นมารวดเดียวสามสิบขั้น และก้าวต่อไปจนมาอยู่ในขั้นที่เก้าร้อยสิบสองแล้วแต่ก็ยังไม่รู้สึกเหนื่อยล้าแต่อย่างใด
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าเป็นเว่ยชิงเฉินที่กำลังก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้ายขึ้นไปถึงยอดไปได้
เมื่อเธอหันหลังกลับมาก็ได้พบเห็นเฉินเฉียงเช่นเดียวกัน
ทั้งสองยิ้มให้กันในทันที
-พี่ใหญ่เฉินเฉียง ในที่สุดท่านก็ข้ามขั้น-
ฉิงเชินกำหมัดน้อยๆของเธอพร้อมกับส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณหาเฉินเฉียง
ด้วยระดับการบ่มเพาะของชิงเฉินนั้นเป็นธรรมดาที่เธอต้องถึงปลายบันไดก่อนเจิ้งยี่และหลู่ฟาง นั่นก็เพราะเธอนั้นมีร่างกระจ่างจิต
ตราบใดที่เธอมีแหล่งพลังงานการบ่มเพาะ เธอจะข้ามขั้นเมื่อไหร่ก็ได้
และในตอนนี้ เว่ยฉิงเชินได้เปิดจุลมปราณได้ทั้งหมดสามสิบหกจุดแล้ว หรือจะบอกว่าเธอนั้นอยู่ในระดับที่เรียกว่ากึ่งราชาก็ว่าได้ และพร้อมเข้าสู่ขอบเขตราชาได้ทุกเมื่อ
หลังจากพักเล็กน้อย เฉินเฉียงก็ได้เดินขึ้นบันไดต่อไป
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงจะอยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นสูงและสามารถเดินขึ้นมาได้ที่เก้าร้อยกว่าได้อย่างรวดเร็วนี้ แต่ส่วนหนึ่งนั้นก็ต้องขอบคุณเคล็ดวิชาเทคนิคการฝึกฝนร่างกายพื้นฐานขั้นสูงสุดของเขา
เมื่อเฉินเฉียงไปถึงขั้นที่เก้าร้อยเจ็ดสิบ เขาก็ตามหลู่ฟางทัน
-ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านต้องทำได้แน่-
เฉินเฉียงยิ้มให้หลู่ฟางพลางส่งเสียงให้กำลังใจศิษย์พี่ใหญ่ของเขาผ่านจิตวิญญาณ และเดินขึ้นไปต่อ
ขั้นที่เก
