บทที่ 240 ในฐานะผู้นำ
“แก..”
หนึ่งในสองนายพลทักษะพิเศษขั้นสูงได้ชี้นิ้วใส่หน้าของเฉินเฉียงอย่างโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่นเทิ้ม
นั่นก็เพราะไม่ว่ายังไงแล้ว หากพูดถึงระดับขั้นทางสังคมของมนุษย์กลายพันธุ์แล้ว มนุษย์กลายพันธุ์นายพลทักษะพิเศษขั้นสูง กลับถูกนายพลทักษะพิเศษขั้นกลางมาด่ากันต่อหน้าต่อตาแบบนี้ เรียกได้ว่านี่ทำให้มันได้รับความอัปยศอดสูมากเกินไปจนรู้สึกอับอายอย่างที่สุด
อย่างไรก็ตาม ทั้งสองต่างก็รับรู้ดีว่าในพื้นที่นี้ไม่อนุญาตให้มีการต่อสู้ หากพวกมันคิดจะทำ แม้ต้องแต่จ่ายด้วยชีวิตก็ยังทำอะไรเฉินเฉียงไม่ได้
ท้ายที่สุด ทั้งสองก็ทำได้เพียงอดทนเอาไว้
“ช่างมันเถอะน่าพี่ชาย ปล่อยให้ไอ้เด็กเวรนี่เฉิดฉายซะให้มันพอใจไปเถอะ ยังไงซะด้วยระดับของมันแล้วต่อให้มันเปิดจุดชีพจรติดกันสองครั้งได้จริงก็เท่านั้น”
“ขนาดท่านกับข้าเองยังไปได้เพียงแค่เจ็ดร้อยขั้น กับไอ้เวรนี่ยังไงก็ได้น้อยกว่าอย่างแน่นอน”
เมื่อถึงตอนนั้น เมื่อใดก็ตามที่เราออกจากพื้นที่บันไดสู่สรวงสวรรค์นี้ไปแล้วค่อยให้พวกเราทั้งหมดคิดบัญชีกับมันก็พอ
“ไอ้เวรตะไลเอ๊ย พวกแกนี่มันเป็นเต่านินจารึไงวะ เป็นนายพลทักษะพิเศษขั้นสูงหาพระแสงอะไรกัน ดีแต่ใช้พวกเข้ารุม”
เฉินเฉียงกล่าวคำดุด่าสาปออกมา
“ไอ้เวรเอ๊ย รนหาที่ตาย”
หนึ่งในนายพลทักษะพิเศษขั้นสูงราวกับมีไฟลุกโชนในดวงตาและตะเบ็งเสียงออกมาอย่างดัง
“มาดิวะ มาฆ่าข้าเลยถ้าพวกเจ้ากล้า” เฉินเฉียงพูดก่อนที่
