จะยืนหัวออกไปให้อย่างยั่วประสาท
“พี่ชาย อย่าได้ตกหลุมพรางมัน ได้เวรนี่มันพยายามยั่วโมโหเราเท่านั้น พวกเราต้องไม่โง่ไปหลงกล”
“หึหึหึ นั่นสินะ พี่ใหญ่หลิวเฟิงกล่าวได้ถูกต้องแล้ว ถึงแม้ว่าบันไดสรวงสวรรค์แห่งนี้จะห้ามต่อสู้กัน แต่ก็ยังไม่แน่หากว่าข้านั้นจะใช้การโจมตีทางจิตวิญญาณน่ะ”
เมื่อได้ยินแบบนี้ เฉินเฉียงก็ถึงกับหน้าถอดสีในทันที เขาไม่เคยคิดเรื่องที่ว่านายพลทักษะพิเศษตรงหน้านี้จะเป็นพวกที่ใช้การโจมตีทางจิตวิญญาณได้
และด้วยการที่การโจมตีทางวิญญาณไร้รูปไร้ลักษณ์ หากว่ามันล็อกเป้าหมายไว้แล้วก็ยากที่จะหลบพ้น
เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงได้ก้าวถอยหลังและก็พบว่าตรงหน้าเขานั้นมีการสั่นไหวบางอย่าง
มันคือการโจมตีทางจิตวิญญาณ
ด้วยระยะทางที่สั้นขนาดนี้ แน่นอนว่าเฉินเฉียงย่อมไม่อาจจะโจมตีสวนกลับได้ทัน แม้แต่ป้องกันเขาก็ยังไม่อาจทำได้
อย่างไรก็ตาม ทั้งสามไม่คาดคิดว่าก่อนที่เฉินเฉียงจะโดนการโจมตีนี้เข้าไป ที่ด้านหลังของทั้งสามบนอากาศที่ว่างเปล่ากลับบังเกิดเสียงหนึ่งขึ้นมา
“ตูม เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ”
หลังจากสิ้นฟ้าฟาด นักรบทักษะพิเศษขั้นสูง จากสองก็เหลือเพียงหนึ่ง ส่วนอีกหนึ่งสลายหายไปตามสายลม
“พี่ชาย”
นายพลทักษะพิเศษที่มีชื่อว่าหลิวเฟิงนั้นได้มองไปยังจุดที่พี่น้องของตนยืนอยู่และพูดคุยกันหัวเราะร่าอยู่ก่อนหน้า ในตอนนี้เหลือเพียงแค่ควันไฟเพียงเท่านั้น
หลังจากฝืนกระโดดหลบไปทั้งๆที่รู้ว่าหลบไม่พ้นนั้น เฉินเฉีย
