นอนพังพาบเสียแต่ตรงนี้”
เมื่อได้ยินคำพูดของมนุษย์กลายพันธุ์ตรงหน้าสองคนที่พูดออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เฉินเฉียงก็อดไม่ได้ที่จะโกรธเคืองขึ้นมา
“ฮี่ฮี่ฮี่ ไอ้ตัวโง่งมสองตนนี่ยังมีหน้ามาแขวะชาวบ้านอีกเหรอ ในสายตาของข้านั้นพวกเจ้ายังเทียบไม่ได้กับสัตว์ประหลาดที่ข้าได้พบเจอก่อนหน้านี้ หากเจ้าบอกว่าข้าผู้นี้แย่จนต้องนอนพังพาบ พวกเจ้าก็ไม่ได้ต่างไปจากขยะริมทางล่ะนะ”
เมื่อทั้งสองได้ยินคำพูดของเฉินเฉียง เสียงหัวเราะของทั้งสองก็ได้หยุดลง ก่อนที่จะชี้ไปที่เฉินเฉียงแล้วตวาดออกมา “ไอ้เด็กเวร ไหนเจ้าลองพูดออกมาอีกครั้งสิวะ”
เฉินเฉียงได้ใช้แรงเฮือกสุดท้ายแล้วตะเบ็งเสียงออกไปอย่างสุดแรงแต่บางเบา “ขยะ ไม่พวกเจ้านั้นแม้แต่เศษขยะยังมีค่าเสียยิ่งกว่า”
“รน หา ที่ ตาย” นายพลทักษะพิเศษคนหนึ่งได้โกรธจัดจนตวาดออกมา ก่อนที่จะเดินก้าวเข้าหาเฉินเฉียง
ถึงแม้ในตอนนี้เฉินเฉียงจะนอนพังพาบอย่างหมดแรงแล้ว แม้ดวงตาของเขาจะเลื่อนลอยราวกับหมูที่ไม่กลัวน้ำร้อนเลยสักนิด เอาจริงๆในตอนนี้เขาได้แต่มองเท้าของอีกฝ่ายมาตั้งแต่ต้นยังไม่เห็นหน้าค่าตาเลยด้วยซ้ำ
“พี่ชาย อย่า”
คนที่อยู่ข้างๆพยายามจะหยุดเขาในทันที
แต่ก็สายเกินไป
บอลสายฟ้าที่ปล่อยเสียงเปรี๊ยะจนได้ยินลอยอยู่บนอากาศ เพียงชั่วพริบตา นายพลวิญญาณที่ทำตัวยโสโอหังก็ไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นผงได้กองลงกับพื้น
เฉินเฉียงหัวเราะอย่างดังลั่นในทันที
เป็นตอนนี้ที่มนุษย์กลายพันธุ์อีกตนที
