้างนึงได้ถึงขนาดนั้น แล้วทำไมโลกใบเล็กของทั้งสามถึงได้หลอมรวมขึ้นมาได้กัน ไหนจะมีกฎว่าห้ามต่อสู้กันอีก ทำไมไม่ตั้งให้แต่ละเผ่าพันธุ์เข้าโลกของตนไปกันเองซะล่ะ”
“เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้” หยานเสวี่ยได้ส่ายหัวไปมาในทันที “ไปกันเถอะ บันไดสู่สรวงสวรรค์อยู่ตรงหน้านี้แล้ว จำไว้ว่าอย่าได้ไปเผลอทำอะไรเข้าซะล่ะ เจ้าจะได้อยู่รอดปลอดภัย”
เฉินเฉียงได้ตามหยานเสวี่ยไปโดยการมองเธอไปเรื่อยๆ ส่วนในใจของเขานั้นกำลังคิดถึงเรื่องที่เธอบอกเขามาก่อนหน้านี้ทั้งหมด
“เฉินเฉียง ลงตรงนี้แหละ”
เมื่อหยานเสวี่ยได้บอกเขาในเรื่องนี้ เขาก็พบว่ามีผู้คนนับพันและสัตว์ประหลาดรวมตัวกันอยู่ใต้เขาแล้ว
เมื่อทั้งสองลงพื้นมาแล้วนั้น ทั้งสองก็เป็นที่จับจ้องของทุกสิ่งที่อยู่โดยรอบในทันที
เพราะยังไงซะ ปีกของเฉินเฉียงนั้นมันใหญ่ยักษ์เกินกว่าที่มนุษย์กลายพันธุ์ทั่วไปจะมีได้
และฉากนี้เองทำให้มนุษย์และสัตว์ประหลาดที่พบเห็นต่างก็หวาดกลัวและเกลียดชัง ในมุมมองของทั้งสองฝ่าย หากได้โดนปีกคู่นี้ของเฉินเฉียงจัดการคงเสียหายไปหลายแสน ทั้งสองฝ่ายจึงได้ถือเขาเป็นศัตรูตัวฉกาจในทันที
หากไม่ใช่เพราะว่าพื้นที่แห่งนี้มีกฎอยู่ ทั้งสองฝ่ายคงจะเร่งสังหารเฉินเฉียงตั้งแต่แรกเห็น
ส่วนกับมนุษย์กลายพันธุ์นั้นแตกต่างกันออกไป พวกมันกลับมองเฉินเฉียงด้วยความอิจฉาตาร้อน
แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดซะทีเดียว
“โย่ นั่นมันหยานเสวี่ย…..องครักษ์หยาน นักรบอันดับหนึ่งแห่งราชาสวรร
