บทที่ 320 เผือกร้อน
ลวี่หยางยอมรับ…เขาตกใจไปชั่วขณะหนึ่งจริงๆ
แต่ไม่นานก็สงบสติลงได้ เพราะตอนนี้กายาเซียนวิญญาณของเขายังไม่ถูกจับกุมอย่างเด็ดขาด แสดงว่าสถานการณ์ยังไม่ถึงทางตัน ยังพอมีทางดิ้นหลุด
‘กายาที่แท้จริงของข้า…น่าจะยังไม่ถูกเปิดโปง’
‘กลิ่นอายไม้ขาลในครานี้ แปดในสิบมีพิรุธ ชัดว่าเป็นเหยื่อล่อที่วางไว้เพื่อลากข้าออกมา…สถานที่บัดซบอะไรกันนี่’
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็อดถอนใจไม่ได้
จากนั้น เขาก็ยื่นมือไปหยิบย่ามเก็บของของฉีเหอเจินเหรินขึ้นมา เปิดออกด้วยวิชาที่เฉินซิ่นอันให้ไว้ แล้วจิตหยั่งรู้ก็ทะลุเข้าไปตรวจสอบ
สิ่งที่พบ ทำให้เขาสลัดทิ้งความหวังทุกประการในทันใด
เห็นเพียงหมอกสีเหลืองกลุ่มหนึ่งนอนแน่นอยู่ก้นย่าม บางมุมคล้ายไร้ขอบเขต บางมุมกลับเหมือนก้อนทองคำดิบแข็งกระด้าง ขาดการเจียระไนอยู่หลายส่วน…
พลังไม้ขาลจากพิภพดิน!
“ตำแหน่งไม้ขาลเป็นถิ่นยืนนานของธาตุน้ำและดิน แม้เป็นธาตุทอง กลับแฝงด้วยความหมายแห่งน้ำและดิน เผาไฟย่อมกลายเป็นดาบหอก ชุบน้ำย่อมคมกริบ แต่หากดินมากไปกลับกลบฝังมันเสีย”
ลวี่หยางถอนใจเสียงหนึ่ง เดิมทีที่เขาใช้ร่างจำแลงมายังหลุมหมื่นศพ ก็แค่ต้องการสืบหาต้นตอของกลิ่นอายไม้ขาล แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะฉวยโอกาสหยิบฉวยสิ่งของหรือไม่ ทว่าไปมาอยู่ดีๆ พลังไม้ขาลกลับมาตกอยู่ในมือ ทำเอาเขากระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย
‘ของได้มาก็จริง’
‘แต่จะส่งให้กายาได้ยังไง? เสี่ยงเกินไป! ไม่แน่ว่าพอข
