บทที่ 319 เหตุใดจึงบังเอิญถึงเพียงนี้?
“ช่างเด็ดเดี่ยวจริง”
ลวี่หยางส่ายศีรษะ เทียบกับอู๋ซางที่เป็นผู้ฝึกตนอิสระแล้ว ฉีเหอเจินเหรินผู้นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นเจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์โดยกำเนิด ทั้งมือแข็งใจดำอย่างแท้จริง
สิ่งเดียวที่อีกฝ่ายคาดผิด ก็มีเพียงระดับพลังของลวี่หยางเท่านั้น
แต่ก็โทษเขาไม่ได้นัก ท้ายที่สุดแล้วพลังของลวี่หยางในตอนนี้ก็อยู่แค่ขั้นสร้างรากฐานต้นจริงๆ ส่วนระดับกลางนั้นล้วนพึ่งพาความอัศจรรย์ของคลื่นแห่งเคราะห์กรรม
นี่เองก็เป็นข้อได้เปรียบของลวี่หยาง
เขาแทบไม่ต้องปิดบังอันใด เพียงยืนอยู่ตรงนั้น ผู้ใดแลมาก็ย่อมเห็นว่าเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นต้น ไม่อาจคาดคิดเลยว่าเขาจะมีพลังต่อสู้เทียบขั้นกลาง
“อุบายนี้ไว้ล่อเหยื่อ ช่างได้ผลไม่มีพลาด”
ระหว่างครุ่นคิด ลวี่หยางก็มิได้ชักช้าแม้แต่น้อย แสงสีชมพูระเรื่อพวยพุ่งจากปลายนิ้ว แปรเป็นกลุ่มกลิ่นหอมอบอวลฟุ้งกระจายออกไป
แก่นแท้แห่งมวลบุปผา!
เมื่อวิชาเทพสายนี้แผ่ออก ก็กลืนกลบทั้งร้านในฉับพลัน กลุ่มกลิ่นหอมอันหนาทึบลอยตลบอบอวลจนผู้คนจิตใจปั่นป่วน ถึงกับไม่อาจแยกออกว่าอะไรอยู่บนอยู่ล่าง
ฉีเหอเจินเหรินก็ถือว่าตัดสินใจรวดเร็ว ใช้ยันต์แสงลี้ลับทะยานเวหาทันที นี่คือยันต์ลับประจำตัวของเขา จัดอยู่ในลำดับห้า ทว่าแก่นแท้แห่งมวลบุปผานั้นสามารถรบกวนประสาทสัมผัส ผลคือเขาคิดว่ากำลังหลบหนีได้สำเร็จ ทว่าที่แท้กลับวนเวียนอยู่ในร้านไม่ต่างจากแมลงวั
