บทที่ 318 ท่านรู้จักข้าว่าเป็นผู้ใดรึ?
คำพูดของลวี่หยางจบลง ความเงียบก็ปกคลุมทั่วทุกสารทิศทันที
ในร้าน เดิมทีฉีเหอเจินเหรินกำลังจัดการกับจานค่ายกลในมือตนอยู่ ทว่าเขาหยุดมือกะทันหัน แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองลวี่หยางด้วยสายตาลึกซึ้ง
“สมแล้วที่เป็นเจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ของข้า”
ลวี่หยางรับคำอย่างสงบนิ่ง
ในการตัดสินคนหนึ่งว่าเป็นคนดีหรือชั่ว ไม่ใช่ดูจากสิ่งที่เขาคิดหรือสิ่งที่เขาพูด แต่ต้องดูจากสิ่งที่เขาทำ ดังนั้นหลายสิ่งจึงกระจ่างแจ้งขึ้นมาเองโดยไม่ต้องกล่าวให้มาก
แม้ฉีเหอเจินเหรินจะพูดจาเอื้อเฟื้อ เหมือนกับเป็นห่วงเป็นใยเขาเพียงใด ทว่าเขาทำอะไรล่ะ? ใช้ค่ายกลปิดล้อมทั้งร้านไว้ ถึงแม้ข้ออ้างจะฟังดูดีว่าทำเพื่อขังพวกผู้ฝึกตนที่กระจัดกระจายแห่งถนนหอเร้นลับ แต่แท้จริงแล้วก็มิใช่จับเขาไว้ด้วยหรอกหรือ?
หากฉีเหอเจินเหรินมีน้ำใจจริง
ก็ไม่ควรลำพังจัดวางค่ายกลเพียงผู้เดียว หากควรเชิญลวี่หยางเข้าร่วมด้วย แต่เขาไม่ได้ทำ เช่นนั้นในสายตาของลวี่หยาง ก็เห็นได้ชัดว่า…ผู้นี้มีเจตนาแอบแฝง!
“น่าเสียดายนัก”
ในขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งดังมาจากหน้าร้าน จากนั้นก็ปรากฏชายร่างใหญ่คนหนึ่งก้าวเดินเข้ามา แผ่ประกายพลังโลหิตอันแรงกล้าออกทั่วทั้งร่าง
“ไหนๆ ก็จับได้แล้ว ไยต้องกล่าวให้กระจ่างด้วยเล่า?”
ชายร่างใหญ่หัวเราะเสียงกึกก้อง “เมื่อครู่หากเจ้ามิกล่าวคำใดแล้วหันหลังหลบหนี เราอาจตั้งตัวไม่ทัน แล้วก็ไม่แน่ว่าจะ
