บทที่ 317 นิกายศักดิ์สิทธิ์ก็ยังมีความยั้งคิด
เมื่อลวี่หยางหยิบเหรียญคำสั่งชิ้นหนึ่งออกมา ฉีเหอเจินเหรินที่เดิมทีมีท่าทางสงบใจเย็นก็ค่อยๆ หรี่ตาลง จากนั้นจึงลุกขึ้นทำความเคารพอย่างเคร่งขรึม
“ฉีเหอ ขอคารวะสหายเต๋า”
ทันใดนั้น เขาก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้าเบาๆ “ขออภัย สหายเต๋า ข้าไม่ได้รับข่าวคราวการปรากฏของพลังฟ้าศักดิ์สิทธิ์หรือพิภพลี้ลับเมื่อไม่นานนี้เลย”
คำพูดนี้ทำให้ลวี่หยางขมวดคิ้วทันที
หลังจากแลกเปลี่ยนกับหงจวี่ โชควาสนาไหลหลั่งเข้าตัว เขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงวาสนาแห่งธาตุทองของไม้ขาลที่ซ่อนอยู่ในหุบหลุมหมื่นศพ แสดงว่าพลังพิภพลี้ลับนี้ต้องอยู่ในสถานที่นั้นแน่นอน และตามเหตุผลควรจะปรากฏแล้ว
แต่เขาก็กลับคืนสู่ความสงบในทันที
“ถ้าเช่นนั้น ข้าอยากได้วัตถุล้ำเลิศชั้นเยี่ยมบางอย่าง ฝากท่านช่วยจัดหาทีเถิด” ลวี่หยางกล่าวพลางส่งรายชื่อรายการยาวเหยียดให้ทันที
แม้เขายังไม่ได้ครอบครองวาสนาแห่งไม้ขาล แต่อย่างไรเสียการเตรียมตัวไว้ก่อนย่อมดีกว่า
วัตถุในบัญชี ส่วนใหญ่ใช้ในการบ่มเพาะร่างจริงของเซียนวิญญาณ ที่เป็นแก่นแท้ของเขา และรองลงมาก็คือสำหรับเลี้ยงกายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม
“เรื่องนี้…”
ฉีเหอเจินเหรินเหลือบมองรายชื่อเพียงครู่เดียว ดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย “วัตถุเหล่านี้…ไม่ใช่ว่าหาไม่ได้ แต่ก็มิอาจมอบให้สหายเต๋าเปล่าๆ ได้หรอกนะ”
ลวี่หยางพยักหน้าอย่างเข้าใจ
พูดให้ต
