์ ท่านไม่มีสิ่งนั้นนี่เนาะ”
“ห้ะ ไม่มีอะไร” หยานเสวี่ยถามออกมาอย่างสงสัย
เจิ้งยี่ที่เดินตามก็อดจะหัวเราะออกมาเสียมิได้
เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว หยานเสวี่ยในที่สุดก็นึกขึ้นมาได้ว่าเฉินเฉียงหมายถึงอะไรแล้วดุด่าออกมาในทันที
“เฉินเฉียง เจ้ามันรนหาที่ตาย”
“ท่านเข้าใจผิดแล้วนา องครักษ์หยาน ท่านน่ะเข้าใจข้าผิดจริงๆ ความคิดของข้านั้นใสซื่อบริสุทธิ์หามีมลทินแบบที่ท่านกำลังคิดถึงอยู่นี้ไม่”
หลังจากพูดจบ เขาก็ได้ล้วงเข้าไปหยิบเศษแก่นวิญญาณออกมาจากแหวน ก่อนที่จะทำให้มันแตกกลายเป็นก้อนน้อยๆแล้ววางไว้ที่ปากเจ้าลิงน้อย
เจ้าลิงน้อยที่ดมกลิ่นไปทั่วนั้นเมื่อจมูกของมันจ่อกับเศษแก่นวิญญาณนี้ก็ได้เลียมันไปทีหนึ่ง ก่อนที่จะใช้มือน้อยๆของมันนั้นพยายามจับเศษแก่นวิญญาณนี้ให้มั่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ และขบกัดอย่างไม่ยอมปล่อยมือ
“ฮี่ฮี่ฮี่ เจ้าตัวน้อยนี่กินแก่นวิญญาณนี่เอง ช่างน่าแปลกนัก แต่นี่มันจะไม่สูญเปล่าไปหน่อยรึไงกัน”
“เฉินเฉียง เจ้ารู้ได้ยังไงว่าเจ้าตัวน้อยนี่กินแก่นวิญญาณได้น่ะ”
“หรือว่ามันบอกเจ้าออกมา”
เฉินเฉียงที่กำลังบี้แก่นวิญญาณให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วคอยส่งป้อนให้เจ้าตัวน้อยนี้อย่างไม่หยุดมือก็ได้พูดออกมา “ข้าพึ่งจะบอกท่านไปนี่ว่ามันนั้นยังไม่สามารถพูดออกมาได้น่ะ”
“เพียงแต่ข้านั้นได้ยินมาว่าสัตว์ประหลาดนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่โลกนี้รักใคร่เอ็นดูที่สุด พวกมันสามารถสัมผัสและดูดซับพลังฟ้าดินได้ตั้งแต่
