ยไม่คิดจะลงมือหรือหลบหนีแต่อย่างใด
เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว เฉินเฉียงได้ยืนขึ้นตรงหน้า หยานเสวี่ยพร้อมดาบดั้นเมฆในมือ แล้วถาม หยานเสวี่ยออกมาอย่างสับสน “องครักษ์หยาน ท่านไม่คิดจะลงมืองั้นรึ”
“อะไรกัน เฉินเฉียง นี่เจ้าอยากจะให้ข้าลงมือจริงอย่างงั้นรึไง” หลังจากพูดจบ หยานเสวี่ยก็ได้ดึงดาบน้ำแข็งออกมา ก่อนที่จะตวัดดาบไปมาจนกลายเป็นรูปดอกไม้งาม และถามออกมาอย่างทีเล่นทีจริง
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็เริ่มมีสีหน้าลนลาน
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันนั้น เฉินเฉียงยังคงไม่หลงลืมมาจนถึงทุกวันนี้ว่า หยานเสวี่ยนั้นความจริงแล้วมีฝีมือในเพลงกระบี่ที่สูงที่สุดเท่าที่เขานั้นเคยพานพบเจอ และเขาจำได้อย่างฝังใจนับแต่ที่เธอได้ใช้เพลงกระบี่ของเธอช่วยเขาจากหลินฟาน
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงเองจะมีทักษะทรงพลังอย่างเคลื่อนย้ายพริบตา แต่เขาก็เคยพ่ายแพ้มาแล้วตอนที่เจอกับเหยี่ยวทองคำ และนี่เองก็หมายความว่ามีโอกาสที่เขานั้นจะไม่อาจทำอะไรเธอได้เพราะทั้งกระบวนท่าและท่าเท้าของเธอนั้นเหนือล้ำกว่าเขาซะอีก
ยิ่งไปกว่านั้นคือ หยานเสวี่ยนั้นได้ช่วยเขามามากมายหลายครั้งจึงทำให้เขานั้นไม่อยากจะประหัตประหารกับเธอถึงขั้นเป็นตาย
หากเลี่ยงการต่อสู้ได้คือดีที่สุดแล้ว
และตราบใดที่เธอไม่ลงมือ กองกำลังของเขานั้นยังไงก็จะชนะ
“ไม่ไม่ไม่ องครักษ์หยาน ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ข้าหมายความว่าจะดีกว่าหากพวกเราต่างก็ไม่ต้องลงมือ”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได
