บทที่ 228 พลาดโอกาสอีกครา
“ฮี่ฮี่ฮี่….”
เฉินเฉียงได้ยืนขึ้นมา ก่อนที่จะเดินไปรอบตัวเจิ้งยี่ พร้อมรอยยิ้มกระหยิ่มยิ้มย่องและเสียงหัวเราะที่ราวกับว่าได้พบเจอกับสมบัติหายากเย็นแสนเข็ญ
เจิ้งยี่ด้วยรู้สึกกลัวในท่าทางของเฉินเฉียงจนถอยในทันที “กัปตัน ท่านต้องการอะไรกันแน่รีบๆบอกข้ามาดีกว่า…..บอกไว้ก่อนนะว่าข้านั้นเป็นชายชาตรีไม่ได้ชอบเรื่องแนวนั้น”
ฉิงเชินเองก็ได้จับตามองไปที่เฉินเฉียงอย่างไม่วางตา
เธอกับเฉินเฉียงนั้นก็ถือได้ว่ารู้จักกันมาอย่างยาวนาน และเธอและเขานั้นก็มีสายสัมพันธ์ที่พ่อแม่พูดคุยกันไว้แล้ว แต่ถึงกระนั้น เฉินเฉียงก็ไม่เคยมองเธอด้วยสายตาแบบนี้มาก่อน
-อย่าบอกนะว่าพี่ใหญ่เฉินเฉียงชอบไม้ป่าเดียวกัน-
-ไม่จริงน้า…-
-ถึงแม้พวกกลายพันธุ์จะมีบุตรไม่ได้ก็ไม่ควรจะมีรสนิยมแปลกๆถึงขั้นนี้ไม่ใช่เหรอ-
ในตอนนี้ หลางซานเอ๋อและกัวเหลียงผู้ซึ่งตรงไปตรงมาแบบขวานผ่าซากนั้น เมื่อได้เห็นท่าทางของเฉินเฉียงที่มองเจิ้งยี่จนตาเป็นประกายแล้วก็ได้ถามออกมาในทันที “เอ่อออออ กัปตัน/ศิษย์น้อง นี่ท่าน/เจ้า…มีงานอดิเรกแบบนี้เหรอเนี่ย”
เมื่อได้ยินแบบนั้น เฉินเฉียงก็ได้มองดูโดยรอบก็เห็นทุกคนได้มองเขาด้วยสายตาที่แปลกประหลาด มีหรือที่เขานั้นเมื่อได้ยินคำพูดนี้จะไม่รู้ว่าทุกคนคิดอะไร เขาจึงรีบตะคอกออกไปในทันที
“ไอ้หยา นี่พวกเจ้าคิดอะไรกันอยู่เนี่ย ข้า เฉินเฉียง เป็นคนธรรมดา ชายแท้ทั้งแท่ง และข้าไม่ได้คิดเรื่องสก
