ปรกอะไรอย่างที่พวกเจ้าคิด”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้หันไปหาเจิ้งยี่พลางถูมือไปมาแล้วพูดออกไป “ฮี่ฮี่ฮี่ เจิ้งยี่เอ้ย ในเมื่อเขาบอกมาว่าเจ้านั้นมีพลังจอมเขมือบแล้ว ถ้ายังไงละก็แสดงให้ข้าเห็นสักหน่อยสิ”
“แม่…เอ๊ย เพียงเรื่องนั้นอ่ะนะ” กัวเหลียงและหลางซานเอ๋อได้กำหมัดของตนคว้าลมไว้ราวกับเสียดายอะไรบางอย่างพลางมองไปที่เจิ้งยี่อย่างเสียดาย ส่วนเหล่าสาวๆนั้นในตอนนี้ต่างก็เบือนหน้าหนีเมื่อได้ยิน
นี่แสดงให้เห็นว่าพลังเหนือมนุษย์ของเจิ้งยี่นั้นทำให้พวกเธอนั้นกลัวขึ้นมาจับใจ
แต่ยังไม่ทันที่เฉินเฉียงจะได้พูดจบประโยคดีสักเท่าไหร่ เจิ้งยี่ก็ได้ตะคอกสวนกลับไปในทันที “เฉินเฉียง หากเจ้ายังล้อข้าเล่นเรื่องนี้อยู่ละก็ ข้า เจิ้งยี่ยอมตัดสัมพันธ์กับเจ้าแล้วฆ่าตัวตายเดี๋ยวนี้แหละ”
สำหรับเจิ้งยี่แล้วเรื่องนี้ไม่ได้ต่างไปจากเข็มร้ายที่คอยทิ่มแทงจิตใจของเขา หากว่าไม่ใช่เพื่อเฉินเฉียงในยามคับขันละก็ เขาคงไม่ใช้มันออกมาโดยง่าย ถึงกระนั้น เฉินเฉียงนั้นกลับอยากให้เขาแสดงออกมาต่อหน้าทุกคนอีกคราเสียอย่างนั้น
เฉินเฉียงเองไม่คิดว่าเจิ้งยี่จะคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้จึงได้รีบขอโทษขอโพยออกมาในทันที “เจิ้งยี่ เจ้าเข้าใจข้าผิดแล้ว ข้าไม่เคยคิดจะล้อเจ้าเล่นจริงๆนะเฟ้ย”
“ข้าเพียงคิดว่าไอ้อ้วนดำตนนั้นมันแข็งแกร่งมาก โดยเฉพาะกับพลังจิตนั่นมันยังแข็งแกร่งกว่าไอ้หลิน….ไม่สิ แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ข้าเคยพานพบมา”
ก
