กันเอง เจ้าคิดว่าคนเช่นนี้สมควรนับว่าเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันหรือไม่”
“ไหนจะผู้อาวุโสฮั่นจุยที่เป็นถึงแนวหน้าของเผ่าพันธุ์มนุษย์แต่ยังกล้าจะโจมตีเผ่าพันธุ์เดียวกันเองเพียงเพื่อที่จะได้สาวงามอย่างฉิงเชินไปไว้ในกำมือโดยไม่สนใจว่าข้าจะเป็นหรือตาย”
“แถมยังก่อนหน้านี้นี่อีก ซุนเหลียงและพวกของมันที่ได้ชื่อว่าเป็นนักรบของเผ่าพันธุ์แต่กลับบั่นทอนคนอื่นที่ไม่ใช่พวกเดียวกันเองนอกจากจะยอมศิโรราบ นี่ขนาดร่วมมือกันโค่นล้มสัตว์ประหลาดด้วยกันนะ พวกมันยังกีดกันผลประโยชน์จากพวกเจ้าเลย”
“และด้วยประสบการณ์ความอยุติธรรมนานาที่ข้าได้ผ่านมานั้น ทำให้ข้า ไม่อาจมองเรื่องพวกนี้เพียงผิวเผินได้”
“หรืออย่างก่อนหน้านี้ ด้วยสถานการณ์ของข้า เจิ้งยี่นั้นยินยอมพร้อมตายไว้แล้วถึงขนาดยอมใช้พลังที่ตัวเองไม่ยอมรับแม้แต่ตัวเองต้องตกตายก็ไม่ใช้ แต่เขากลับใช้มันเพื่อช่วยเหลือชีวิตข้าผู้นี้ แล้วเจ้ายังคิดว่าข้านั้นตาบอดที่รับเขามาอีกรึไง แต่สำหรับข้านั้น นี่คือสิ่งที่มีค่าที่ข้าได้รับมาในกองกำลังแห่งนี้”
“สำหรับข้าน่ะนะ การมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้นให้พ่อแม่นั้นคือการล้างแค้นและล้างความอับอายของตนเอง”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้เดินไปรอบตัวเจิ้งยี่ และสุดท้ายก็ได้วางมือบนไหล่ของเขาและถอนหายใจออกมา “โชคดีสำหรับข้าแล้วที่เจิ้งยี่ไม่ทำให้ข้าผิดหวัง นั่นก็เพราะนับแต่เข้ามาในเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้ เจิ้งยี่ใช้ทุกสิ่งที่มี เติมเต็มคำสั
