่ใช่เรื่องที่จะเล่าให้เข้าใจได้ในเวลาสั้นๆหรอกนะ”
“แต่ข้าอยากให้เจ้าจดจำไว้อย่างหนึ่งว่าอย่าบอกใครเรื่องนี้ แล้วก็อย่าบอกใครว่าพบเจอข้าในเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้”
“เจ้าเองก็น่าจะพอรับรู้ได้ว่าผู้อาวุโสฮั่นจุยนั่นไม่ได้คิดจะมีความสัมพันธ์อันดีกับข้า หากรู้เรื่องนี้ เขาคงไม่คิดจะรับฟังและต้องไม่ปล่อยข้าไว้เป็นแน่”
“ได้ ข้าเข้าใจดี ศิษย์พี่ใหญ่เฉินเฉียงอย่าได้กังวล ข้า พี่หลู่ พี่หยันหลันจะไม่บอกเรื่องของท่านกับใคร”
หลู่ฟางได้จูงมือชุยหยันหลันมาแล้วรีบพูดในทันที “ศิษย์น้องเล็กไม่ต้องห่วง ก่อนหน้านี้ถ้าข้ารู้ว่าเป็นเจ้าข้าคงไม่ลงมือหนักขนาดนั้น” “เจ้านี้น้ามีความลับมากมายจริงๆ แถมยังมีหน้ามาหาเรื่องกับพี่ใหญ่ของเจ้าหลายครั้งหลายครา เจ้านี่เรียกว่าตัวปัญหาชัดๆ”
เฉินเฉียงที่เห็นท่าทางราวกับการดุด่าสอนสั่งและห่วงใยของหลู่ฟางและชุยหยันหลันแล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีขึ้นมา นั่นก็เพราะยังไงซะพวกเขาก็คือศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน
หลังจากที่จางหยวนและพวกเห็นท่าทางที่อ่อนลงของเฉินเฉียง ในที่สุดพวกเขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา และเริ่มคิดเรื่องของเจิ้งยี่ในทางที่ดีขึ้น
“เจิ้งยี่ เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ข้า….ขอโทษ”
จางหยวนในฐานะผู้นำที่ก่อการกับเจิ้งยี่ได้พาคนทั้งแปดก้มหัวยอมรับความผิดด้วยหัวใจ
เจิ้งยี่เองก็หัวเราะเล็กน้อยและส่ายหัวไปมาก่อนที่จะพูดออกไป “รองกัปตัน ท่านนั้นไม่ผิดหรอก เป็นข้าต่างหากที่พลั้ง
