งใจแม้แต่น้อยราวกับเตรียมใจไว้แล้ว เขาได้หลับตาลงและมีท่าทีที่ผ่อนคลาย
“เจิ้งยี่ ข้าขอโทษ แต่ไม่ว่าเจ้าจะมีความสามารถที่สูงล้ำยังไงก็ตาม แต่ไม่ทางเลยที่พวกเรากองกำลังเทียนเว่ยจะยอมรับมนุษย์กลายพันธุ์ได้”
“พวกเราคือเหล่าผู้สืบสายเลือดจากผู้ที่ตกตายโดยมนุษย์กลายพันธุ์ จนกระทั่งมาถึงทุกวันนี้ ภารกิจเดียวที่ยอมรับเพื่อให้เราเคลื่อนไหวได้ล้วนแล้วแต่เกี่ยวกับการฆ่าล้างมนุษย์กลายพันธุ์ทั้งสิ้น”
“ดังนั้น….เจิ้งยี่ ข้าขอโทษ”
หลังจากพูดจบ จางหยวนและคนที่เหลือก็ได้ลงมือพร้อมกัน ปลายกระบี่ที่แหลมคมทั้งแปดต่างพุ่งตรงไปที่เจิ้งยี่
เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงนั้น ในที่สุดก็ได้ฟื้นคืนสติ
ถึงแม้จะฟื้นคืนมาได้เพียงเล็กน้อย แต่เขาก็มีแรงพอที่จะขยับตัว
อย่างไรก็ตาม นึกไม่ถึงว่าเขาเปิดตาดูก็พบว่าจางหยวนและคนอื่นๆกำลังจะรุมฆ่าเจิ้งยี่อย่างโหดร้าย
“ทำห่าเหวอะไรกันเนี่ย”
เฉินเฉียงตกใจจนสบถออกมาอย่างแข็งกร้าวและลากเจิ้งยี่ไปด้านหลังอีกนับสิบเมตร
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง”
เมื่อเว่ยฉิงเชินได้เห็นเฉินเฉียงฟื้นขึ้นมาแล้วก็ได้หลีกหนีการกีดขวางของหลู่ฟางไปอยู่ข้างเฉินเฉียง เธอมองไปที่เขาแล้วได้ถามออกมา “พี่ใหญ่เฉินเฉียง ทำไมพี่ถึงได้กลายเป็นแบบนี้ล่ะ”
เมื่อได้เห็นหน้าเว่ยฉิงเชินในตอนนี้แล้ว น้ำเสียงของเฉินเฉียงก็ได้อ่อนลง “ฉิงเชิน ในเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้ มีใครบางคนต้องการทำร้ายข้าอยู่น่ะ ข้าไม่มีทางเลือก จึงทำได้เพียงปลอมแ
