อนนี้มนุษย์กลายพันธุ์กว่าสี่สิบตนไม่เหลือจิตใจที่จะสู้อีกต่อไป ทุกตนวิ่งหนีกระจายออกไปในทุกทิศทางราวกับผึ้งแตกรัง อย่างไรก็ตาม ด้วยการที่ตกตะลึงอย่างซ้ำๆทำให้ราวกับว่าพวกมันหลงลืมว่าตัวเองเป็นใครไปแล้ว อย่าว่าแต่จะลืมไปแล้วว่าตัวเองมีปีกอยู่เลย แม้แต่คลานก็ยังทำได้ยากเย็น
เมื่อเห็นแบบนี้ คนในกองกำลังเทียนเว่ยจะปล่อยให้หมาที่กำลังจมน้ำเหล่านี้หลุดรอดไปแล้วกลับมาลอบกัดอีกได้ยังไง
“ฆ่า แก้แค้นให้กัปตันพวกเราซะ”
มีเพียงฉิงเชินเท่านั้นที่ไม่ได้ทำตาม แต่เธอกลับพุ่งตรงไปยังเฉินเฉียง
อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอนั้นอยู่ห่างจากเฉินเฉียงเพียงห้าเมตร เธอถูกรั้งไว้ด้วยหลู่ฟางจากข้างหลัง พร้อมกับมองไปยังเจิ้งยี่ที่กำลังอยู่ในสภาพสัตว์ประหลาด
หลังจากที่ขับไล่มนุษย์กลายพันธุ์ออกไปได้แล้ว เจิ้งยี่ก็ได้กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิม แล้วโค้งตัวลงมาเพื่อตรวจสอบดูว่าเฉินเฉียงยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง”
ฉิงเชินได้มองไปที่เฉินเฉียงที่หมอบเรียบแต้อยู่กับพื้นอย่างกังวล แต่ด้วยการที่เจิ้งยี่อยู่ตรงนั้นจึงไม่กล้าที่จะเข้าไปหา
เจิ้งยี่ได้เงยหน้าขึ้นมาแล้วพบเห็นสายตาของฉิงเชินแล้วก็รีบก้มหัวของตน และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราวกับจะร้องไห้ “คุณหนูเว่ยอย่าได้กังวล กัปตันเพียงใช้พลังจิตมากเกินไปเท่านั้น อีกไม่นานเขาก็จะฟื้น”
“หลังจากพูดจบ เจิงยี่ได้นั่งขัดสมาธิลงกับพื้น พร้อมกับคอยอารักขาเฉินเฉียงเอาไว้ด้วยสภาพร่า
