ฟางรีบเจ้าไปหาและพูดคุยในทันที “น้องจางหยวน จัดการพวกมันหมดรึเปล่า”
จางหยวนได้ส่ายหน้าไปมาแล้วพูดตอบ “พวกมันดันนึกได้ว่าตัวเองบินได้ก็เลยบินหนีไปแล้ว ทำให้จับพวกมันไม่ค่อยจะได้เลย”
“วิ่งหนีเหรอ แย่แล้ว น้องจางหยวน พวกเราต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่พวกมันจะตามกำลังเสริมมา ไม่อย่างนั้นเราจะตกอยู่ในอันตรายแน่นอน”
จางหยวนพยักหน้ารับ ก่อนที่จะพาทุกคนไปยังที่ที่เฉินเฉียงและเจิ้งยี่อยู่
จางหยวนนั้นถอดถอนลมหายใจของตนอย่างหนัก ก่อนที่จะหยุดอยู่ห่างจากเจิ้งยี่ที่ห้าเมตร
หลังจากมองเจิ้งยี่ที่มีท่าทางสงบอยู่นั้น จางหยวนลังเลไปเล็กน้อยก่อนที่จะถามออกมา “เจิ้งยี่ ข้าขอถามตรงๆเลยนะว่าเจ้าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ใช่รึเปล่า”
เหตุที่เขาถามออกมานั้นก็เพราะว่าเจิ้งยี่เป็นคนช่วยเฉินเฉียงเอาไว้ นี่จึงทำให้จางหยวนและพวกนั้นไม่อยากจะเชื่อว่าเจิ้งยี่คือศัตรู
และอีกอย่างก็คือ หากไม่ใช่เพราะมีเจิ้งยี่อยู่กับพวกเขา กองกำลังของเขานับแต่เข้ามาในเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้ต้องเสียหายอย่างหนักแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ตัวเขาจะรังเกียจมนุษย์กลายพันธุ์มากมายขนาดไหน แต่เขาก็ยังจะอยากถามคำถามนี้ขึ้นมาแทนผู้คนในกองกำลัง เพราะยังซะ เขาก็ช่วยเหลือทุกคนมาตลอดจนถึงตอนนี้
กัวเหลียงและคนอื่นในกองกำลังนั้นต่างก็ไม่อยากจะยอมรับในสิ่งที่เห็น
เป็นตอนนี้ที่แม่บ้านประจำกองกำลังอย่างเม่ยหลัวหลันได้ดึงชายเสื้อของจางหยวนแล้วกระซิบพู
