บทที่ 223 ผิดพลาด
ถึงแม้จางหยวนจะไม่อยากที่จะทำตามคำสั่งนี้ แต่คำพูดของเฉินเฉียงเองก็ถูกต้องแล้ว พวกเขายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ
“ศิษย์พี่หลู่ ไปกันเถอะ”
หลังจากพูดจบ จองหยวนก็ได้เรียกคนในกองกำลังเทียนเว่ยให้จากไป
หลู่ฟางเองแม้จะไม่อยาก แต่สิ่งสำคัญของเขาในตอนนี้ไม่ใช่เหมืองแก่นวิญญาณ แต่เป็นความปลอดภัยของเว่ยชิงเฉิน
“ไปจากที่นี่ได้ก็ดี”
หลู่ฟางได้ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ก่อนที่จะพาเว่ยฉิงเชินและคนของตนตามจางหยวนไป
“กัปตันหลู่ นี่พวกเราจะยอมแพ้ไปอย่างนี้เหรอ”
นอกจากเว่ยฉิงเชินและชุยหยันหลันแล้ว คนอื่นๆในกองกำลังองครักษ์ไม่มีท่าทางจะขยับตามไป
นี่คือเหมืองแก่นวิญญาณแรกที่พวกเขาได้พบเจอนับแต่เข้ามาในเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้
หากว่าพวกเขาปล่อยมือจากมันไปทั้งแบบนี้ พวกเขาจะมีโอกาสพบเจอมันอีกรึเปล่าก็ไม่รู้
หลู่ฟางได้หันไปมองซูชุยและคนอื่นๆแล้วถามออกมาด้วยคิ้วขมวดแน่น “ซูชุย เจ้าความั่นใจที่จะชนะชุนเหลียงกับพวกของมันรึไงกัน”
“หากไม่มีก็ตามข้ามา”
“ไม่เอา กัปตันหลู่ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม พวกเราเองก็เป็นถึงองครักษ์ของตึกจอมพลเหมันต์จันทราเลยนะ แล้วเราจะถอยหนีเพียงเพราะเจอศัตรูที่แกร่งกว่าอย่างนั้นรึ”
“ไหนจะการที่มีแก่นวิญญาณตรงหน้าแล้วต้องปล่อยมือไปนี่อีก ข้า ซูชุยคนนี้ไม่ยินยอม”
“กัปตันหลู่ ในฐานะผู้นำของกองกำลังองครักษ์ แล้วท่านมาทำตัวอ่อนด้อยแบบนี้เนี่ยนะ”
“แล้วแบบนี้จะเป็นผู้นำของพวกเราได้ยังไง
