”
“ถูกต้อง กัปตันหลู่ หากท่านไม่ยอมสู้เพื่อพวกเราเพื่อตอบสนองความต้องการของพวกเราล่ะก็ พวกเราก็จะไม่ติดตามท่านอีกต่อไป”
เมื่อเห็นคนในสังกัดของอีกฝ่ายก่อหวอดอย่างนี้ ซุนเหลียงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะตัวโยนแล้วพูดออกมา “พี่หลู่ ดูเหมือนว่าพี่น้องของท่านนั้นจะไม่ยอมรับท่านเป็นผู้นำน้า….”
“เอาอย่างนี้ดีกว่า พวกเจ้าก็มาเข้าร่วมกับพวกข้าซะสิ ข้า ซุนเหลียงผู้นี้จะยอมให้เจ้าเก็บเกี่ยวในเหมืองนี้ร่วมกับพวกเราด้วย”
ใครจะไปคิดว่าซุนเหลียงผู้นี้จะด้านหน้าพอที่จะกล่าวคำนี้ออกมาต่อหน้าทุกคนในตอนนี้
หลู่ฟางไม่พูดอะไรอีก ทำเพียงแค่มองไปที่ซูชุยและคนของตนเพียงเท่านั้น
ซูชุยและคนอื่นๆเองเมื่อได้ยินก็ตาเป็นประกายในทันที
“ข้าขอโทษด้วย กัปตันหลู่ ถึงแม้พวกเราจะไม่มีประโยชน์ในการต่อสู้ แต่พวกเราในที่สุดก็พบสถานที่ที่เห็นค่าพวกเราแล้วนับแต่พวกเราเข้ามาในเขตแดนจักรพรรดินี้ ยังไงซะ พวกเราก็ไม่อาจจะกลับออกไปมือเปล่าได้ใช่ไหมล่ะ”
หลู่ฟางที่ได้ยินก็ผายมือออกไปพลางถอดถอนลมหายใจ “ลืมเรื่องพวกนั้นไปเถอะ ทุกคนก็มีแนวทางของตนเอง ข้าไม่บังคับพวกเจ้า แค่ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ”
หลังจากพูดจบ หลู่ฟาง เว่ยฉิงเชิน และชุยหยันหลันก็รีบติดตามจางหยวนออกไปจากถ้ำ
และด้วยเหตุนี้ทำให้กองกำลังของหลู่ฟางนั้นแทบจะไม่หลงเหลือใครเลย นี่ทำให้กัวเหลียงรีบวิ่งมาหาหลู่ฟางและพูดอะไรบางอย่างออกมา
“ศิษย์พี่ใหญ่ อย่าคิดมากเลยน่า กับไอ้คนที่เห็นผล
