ปรุโปร่งยิ่งกว่าข้าเสียอีกนะ”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็ได้ถอนลมหายใจออกมาอย่างยาวนาน ก่อนที่จะมองไปไกลแล้วพูดออกมาอย่างไม่ปฏิเสธ “เจ้าคิดว่าข้าอยากจะเป็นแบบนี้รึไง ข้าบอกได้เลยว่าหากเจ้าผ่านสถานการณ์เป็นตายมาหลากหลายรูปแบบแบบข้าล่ะก็ เจ้าเองก็คงไม่ต่างจากข้า ไม่สนใจเรื่องผลประโยชน์ส่วนตัวแบบนี้”
และนี่ทำให้เฉินเฉียงนึกถึงเรื่องราวที่ได้ผ่านมา
ย้อนกลับไปยังเขตแดนหมอกโลหิต เขาได้พบคนโฉดชั่วอย่างหยั่งรากลึกแบบถูหมั่นเถียน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เขากลับเข้าไปในอาณานิคมเขาหมาง เขาได้ถูกศิษย์สำนักเต่าดำสองคนใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ล่าหัวเขาและแก่นโลหิต ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตคนทั้งอาณานิคมก็ตาม
ในเขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้ เขาได้เห็นจิตใจอันดำมืดของคนในเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างมากมาย คนที่เชื่อใจได้นั้นเป็นสิ่งที่ล้ำค่าอย่างที่สุด
นอกจากพี่น้องอันดีอย่างคนในกองกำลังของเขาแล้ว ยังมีฉิงเชินและศิษย์พี่ใหญ่ของเขาอยู่อีก ตราบใดที่เขายังมีคนพวกนี้อยู่ หัวใจของเขาจะไม่รู้สึกโดดเดี่ยวและหนาวเย็นอีกต่อไป
“ก็จริง กัปตัน ท่านเองควรจะไปจากที่นี่ก่อน ศิษย์พี่หลู่และคนอื่นๆน่าจะใกล้มาถึงแล้ว”
เมื่อเห็นท่าทางหดหู่ของเฉินเฉียงแล้ว จางหยวนก็รีบเปลี่ยนหัวข้อในทันที
เฉินเฉียงพยักหน้ารับก่อนที่จะพุ่งตรงจากไป แต่เป็นตอนนี้ที่ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปในทันที
“เกิดอะไรขึ้น”
“จางหยวน เจ้าไม่ได้ยินเสียงนั่นรึ” หลังจากเฉินเฉียงพูดจบ เข
