บทที่ 201 มุ่งตรง
ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาโดนฮั่นจุยเล่นงานด้วยคลื่นเสียง เขามั่นใจว่าฮั่นจุยไม่คิดฆ่าเขา อย่างน้อยๆก็ตรงนั้น
นั่นก็เพราะต่อหน้าคนจำนวนมากนั้น ไม่ว่าฮั่นจุยจะไม่ปลื้มเฉินเฉียงขนาดไหนก็ตามย่อมไม่อาจฆ่าอัจฉริยบุคคลแห่งเผ่าพันธุ์ด้วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ได้
ถึงแม้จะจบด้วยการบาดเจ็บ แต่เขาก็ไม่ได้เจ็บหนักอะไร หลังจากกินยาฟื้นฟูร่างกายเข้าไปแล้วทั้งเลือดที่สูญเสียและพลังงานสายเลือดก็กลับมาเป็นปกติ
“ศิษย์น้องเล็ก ตอนนั้นข้าเห็นว่าประตูทางเข้ามันปิดลงมาแล้วจริงๆ แล้วเจ้าเข้ามาได้ยังไงกันน่ะ”
หลังจากรักษาอาการบาดเจ็บแล้ว และเมื่อตรวจสอบดูว่าเฉินเฉียงปลอดภัยจริงๆ กัวเหลียงจึงได้ถามออกมา ในขณะเดียวกัน คนที่เหลือเองก็หันมามองอย่างสนใจ
“ฮี่ฮี่ฮี่” เฉินเฉียงนั้นเพียงแค่ยิ้มตอบออกมาอย่างมีเลศนัย ก่อนที่จะหันไปเหลียวซ้ายแลขวาและพูดออกมา “ความลับ”
“ไอ้เด็กนรก”
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
เป็นตอนนี้ที่ทุกคนในกองกำลังหัวเราะออกมาอย่างครื้นเครง และในที่สุดก็เริ่มรับรู้ถึงสภาพแวดล้อมโดยรอบ
“กัปตัน ทำไมสถานที่นี้ถึงได้เหมือนโลกยุคโบราณที่มีการบันทึกไว้นักล่ะ”
เมื่อได้เห็นต้นไม้สูงที่อยู่รายรอบตัวแล้ว หนอนหนังสือหลู่จี้ได้ถามออกมาอย่างประหลาดใจ
สถานที่ที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้นั้น นอกจากมีรอยเท้าของนักรบนับหมื่นที่เหยียบย่ำผ่านไปแล้วนั้น พวกเขาเห็นแต่ต้นไม้สูงนับร้อยเมตรที่สูงกว่าต้นไม้ที่อยู่โลกภายนอกมากมานัก
เ
