ฉินเฉียงได้ใช้กระแสพลังจิตของตนกางออกไปครอบคลุมพื้นที่กว่าพันห้าร้อยเมตร และนี่ทำให้เขานึกถึงอะไรอย่างหนึ่งขึ้นมา
เขตแดนนี้ถูกซ่อนเอาไว้ที่ตีนเขาเอเวอเรสต์ที่พวกเขานั้นไม่มีทางนึกถึง แต่สภาพภายในเองก็ไม่ได้จะมีสภาพเป็นภายในภูเขาที่สมควรจะมืดมิดแต่อย่างใด
มันราวกับว่าเป็นโลกอีกใบหนึ่งที่มีกลางวันและกลางคืน และนี่แสดงว่าสถานที่แห่งนี้มีเวลาที่น่าจะเชื่อมโยงกับโลกภายนอก
เป็นไปได้ว่าแสงนี้จะถูกส่งผ่านมาจากโลกภายนอกที่พวกเขาอยู่
และด้วยการที่พื้นที่ภายในปราศจากสิ่งรบกวนอยู่นาน ทำให้พืชพันธุ์เหล่านี้จึงสูงล้ำ
แม้จะมีพืชพันธุ์ที่สูงเสียดฟ้า แต่จากการตรวจสอบด้วยกระแสจิตของเขาแล้ว เขานั้นไม่พบสิ่งมีชีวิตอื่นแต่อย่างใด
“ในเมื่อเจ้าอยู่นี่แล้วก็สั่งการออกมาซะสิ””
“พี่ชายทั้งหลาย ขอให้ข้านั้นไปตรวจดูสถานการณ์ข้างหน้าก่อน แล้วทุกคนค่อยตามข้ามา”
“หากว่าไม่มีอะไร ข้าจะส่งข้อความมาบอกผ่านกำไลสื่อสาร”
“จางหยวน ท่านนั้นมีความเร็วสูงที่สุด ท่านไปกับข้าเพื่อดูว่าอีกพันเมตรข้างหน้ามีอะไร”
“เจิ้งยี่ เจ้าอยู่กับกองกำลั…”
“ไม่ กัปตัน ครั้งนี้ไม่ว่าท่านจะพูดยังไง ข้าจะอยู่ข้างท่าน ต่อให้ในครั้งนี้ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แต่ใครบางคนนั้นไม่ไว้ใจข้าอยู่ดี”
ด้วยเรื่องที่หลิวไฮ่พูดก่อนหน้านี้ราวกับเป็นชนักปักใจเขาอยู่ นี่ทำให้เขานั้นตัดสินใจไว้ว่าจะติดตามเฉินเฉียงไปตลอดเวลา
“เจิ้งยี่ นี่เป็นคำสั่งนะโว้ย คำสั
