งที่เสียประโยชน์อย่างที่สุด เธอก็ได้พยายามหาคำพูดให้เฉินเฉียงเข้าใจความคิดของพวกเธอ “กัปตัน นี่ท่านยังไม่เข้าใจอีกรึไงว่าไอ้ไม้ฟืนในสายตาท่านนั้นมันแพงขนาดไหนน่ะ แต่ให้พวกเราคิดจะเก็บเกี่ยวพวกมันทั้งหมดเอาไว้และใช้ทั้งหมดที่นี่ในตอนนี้ แล้วยามที่พวกเราออกไปข้างนอกล่ะ ทั้งไม่คิดว่าเราควรจะเก็บไว้ก่อนรึไง”
“จะเป็นไปได้ยังไงที่พวกเราจะโชคดีแบบนี้ไปได้ตลอดน่ะ”
“ถูกต้อง” จางหยวนที่เป็นรักษาการกัปตันนั้นได้กล่าวสำทับออกมา “พี่ชายทั้งหลาย อย่าได้เอากัปตันของพวกเราเป็นเยี่ยงอย่างเป็นอันขาด กัปตันนั้นเป็นคนไม่คิดหน้าคิดหลัง หากพวกเราทำตัวแบบเขาหมดล่ะก็ ข้ากลัวว่าชีวิตในกองกำลังของพวกเราในภายภาคหน้าจะต้องลำบากไปตลอดชีวิต”
เฉินเฉียงยักไหล่ให้และไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกมา
กองกำลังเทียนเว่ยนั้นกลัวจริงๆว่าพวกตนนั้นจะถูกเปลี่ยนไปโดยเฉินเฉียง
ในขณะที่ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการเก็บโสมเก้ากษัตริย์อยู่นั้น เฉินเฉียงก็ได้ปล่อยกระแสจิตของตนออกไปอีกครั้ง และนี่เองทำให้ดวงตาของเขาเปล่งประกายและพูดออกมา “เจิ้งยี่ ตามมา”
