บทที่ 194 ทุกคนโกรธเคือง
ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ เฉียวกังได้ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย เขาสะกิดนักรบคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังแล้วพูดออกมา “เอาแก่นคริสตัลทั้งหมดของเจ้ามาให้ข้า”
นักรบคนนั้นตกตะลึง
“กัปตันเฉียว ไอ้หมอนั่นมันวางเป็นแก่นโลหิตที่มีมูลค่ากว่าสิบล้านแก่นคริสตัลระดับนายพลขั้นกลางเลยนะ”
“มันเทียบได้กับว่าซื้อกำไลสื่อสารในราคาปกติได้กว่าสองร้อยวงเลยทีเดียว แล้วท่านจะไปเล่นด้วยกับมันทำไม”
“อย่าได้พูดจาไร้สาระ”
เฉียวกังได้พูดไปยังนักรบตรงหน้าแล้วพูดออกมา “ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องของแก่นคริสตัลแล้ว มันเป็นเรื่องของหน้าตาของตึกจอมพลของพวกเรา”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือ เฉินเฉียงมันมีแก่นโลหิตแค่สามหยดเพียงเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ด้วยการตรวจสอบของข้าแล้ว มันโกหก”
ด้วยการที่เฉินเฉียงนั้นแสดงท่าทาง มือของเขานั้นได้สั่นเล็กน้อยแต่ไม่หยุดจริงๆ นี่ยิ่งทำให้เฉียวกังเชื่อมั่นในเรื่องนี้ เขามั่นใจว่าเฉินเฉียงต้องแกล้งทำเป็นสงบนิ่ง
คนของเฉียวกังที่นำมานั้นล้วนแล้วแต่คนใต้บังคับบัญชาของเขา พวกเขาทำได้เพียงทำตามเพียงเท่านั้น
“เฉินเฉียง หากเจ้ายังมีแก่นโลหิตอยู่อีก แน่จริงก็นำมันออกมา”
“วันนี้ข้าล่ะอยากจะรู้จริงๆว่าไอ้คนจนอย่างเจ้าจะสู้กับข้าได้สักกี่น้ำ”
เฉียวกังแสดงออกมาด้วยท่าทางบ้าคลั่งและชี้นิ้วใส่หน้าของเฉินเฉียง
เฉินเฉียงเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา “เฉียวกัง แค่แก่นโลหิตหนึ่งหยดนี้ก็มี
