มูลค่ากว่าสิบล้านเพียงเท่านั้น มันไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกรู้สาแต่อย่างใด”
“แต่ในเมื่อเจ้าอยากจะเห็นนักล่ะก็ว่าใครที่ร่ำรวย ก็ดี ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็น”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้แตะไปที่แหวนในมือของคน
เจ้าของร้านร่างอ้วนที่อยู่ข้างๆเขาก็นิ่งอึ้งไป
หาเทียบกันแล้ว ยังไงซะเขานั้นก็ต้องการแก่นโลหิตของเฉินเฉียงมากกว่า
อย่างไรก็ตาม ที่เขานั้นรู้สึกร้อนรนขึ้นมานั้นเป็นเพราะเฉินเฉียงได้นำแหวนที่อยู่ในแหวนที่อยู่ในแหวนอีกทีออกมา
หลังจากนั้นเฉินเฉียงได้แตะไปที่แหวนอีกครั้งด้วยท่าทางที่ไม่อยาก และได้นำแหวนอีกวงออกมา
การกระทำของเฉินเฉียงได้ทำให้ทุกคนต่างก็ตื่นตระหนก
มือของเขาเริ่มสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด
อีกฟากฝั่งหนึ่ง เฉียวกังได้หัวเราะออกมาอย่างดังลั่น
หลังจากผ่านไปนาน เฉินเฉียงก็ได้นำแหวนออกมาอีกแหวนหนึ่ง
หลังจากนั้นเฉินเฉียงก็ได้ทรุดลงกับพื้น และทำตัวราวกับคนบ้าออกมา
“อยู่ไหน มันอยู่ไหนกัน แก่นโลหิตของข้าอยู่ไหน”
“เฉินเฉียง เป็นอะไรรึเปล่า”
เจิ้งยี่รีบดึงเฉินเฉียงขึ้นมาจากพื้น
เป็นตอนนี้ที่กัวเหลียงได้หัวเราะออกมาเบาๆ
เขารู้ดีว่าศิษย์น้องของเขานั้นมีมันเพียงแค่หยดเดียวเพียงเท่านั้น
เฉียวกังในตอนนี้ก็ได้หัวเราะออกมาอย่างดังลั่น
“ฮ่าฮ่าฮ่า ไหนละโว้ย เฉินเฉียง ไหนละ แก่นโลหิต เอามันออกมาสิโว้ย ตราบใดที่แกเอาออกมาได้ล่ะก็ ข้ายินดีที่จะยกกำไลสื่อสารทั้งหมดให้แกเลยนะ”
เมื่อเฉินเฉียงได้ยินคำพูดนี้ของเฉ
