ียวกัง เขาก็ได้ยิ้มออกมาเล็กน้อยและพูดออกมา “วีรบุรุษเฉียว ข้าผู้นี้ขอยอมรับความพ่ายแพ้แล้วจริงๆ ดูเหมือนว่าแก่นโลหิตสองหยดของข้าคงตกหายไปกระมัง นี่ทำให้ตัวข้านั้นไม่อาจจะสู้ท่านได้”
“ในครั้งนี้ข้าขอยอมรับความพ่ายแพ้จริงๆ”
“ขอแสดงความยินดีกับท่านที่ท่านนั้น จ่ายเงินไปกว่าสิบล้านแก่นคริสตัลระดับนายพลขั้นกลางเพียงเพื่อกำไลสื่อสารทั้งสองร้อยวงนี้ไป”
“เฮ้อช่างน่าเสียดายนัก ในที่สุดพวกเราก็ไม่ได้รับกำไลสื่อสารไปได้เลยสักวงเดียว”
“พวกเรานี่ช่างอนาถาแท้ๆ”
“สวรรค์และโลก ช่วยทำให้ข้าร่ำรวยได้อย่างวีรบุรุษเฉียวด้วยเถ้ออออ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า เฉินเฉียง ข้าบอกเจ้าแล้วว่าแกมันก็แค่ไอ้ยาจก คนอย่างเจ้าคิดจะสู้กับข้าเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ”
เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงยอมรับความพ่ายแพ้ เฉียงกังก็ได้หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
อย่างไรก็ตาม เป็นตอนนี้ที่เขานั้นได้รับรู้ว่ามีอะไรบางอย่างแปลกๆ
เขาสังเกตเห็นว่าในตอนนี้ผู้คนด้านนอกต่างก็พูดคุยเกี่ยวกับตัวเขา
“คนของตึกจอมพลภาคกลางนี่ช่างร่ำรวยนัก ถึงขนาดขัดขวางการกระทำของผู้คนที่ต้องซื้อกำไลสื่อสารโดยทุ่มแก่นคริสตัลไม่อั้นแบบนี้”
“ก็นะ วิถีคนรวยย่อมเป็นสิ่งที่คนจนเช่นเราๆยากจะเข้าใจ เขานั้นยินดีจ่ายออกไปสิบล้านแก่นคริสตัลระดับนายพลขั้นกลางเพียงเพื่อกำไลสื่อสารเนี่ยนะ ไม่รู้ว่าเขานั้นมีความสุขไปได้ยังไงกัน”
“เฮ้อ แต่เดิม ข้าเองก็คิดจะซื้อกำไลสื่อสารเหมือนกัน แต่ก็นะ มันไม่เหลือ
