ข้าไปกันเองล่ะ”
“หากเรื่องนี้ไม่คลี่คลาย พวกเราจะรวมตัวกันประท้วง”
“ถูกต้อง พวกเราต้องร่วมมือกันร้องเรียน พวกเราต้องให้ไอ้นรกนี่ได้รับผลของการกระทำให้ได้”
เมื่อได้เห็นผู้คนเริ่มโกรธแค้น เฉียวกังก็รู้แล้วว่าเขานั้นไม่อาจทำอะไรนักรบเหล่านี้ได้ เขารีบเขาไปพูดคุยกับเจ้าของร้านในทันทีด้วยเสียงอันเบา “ท่านลุงผู้จัดการร้าน เอาอย่างนี้เป็นยังไง ข้าจะมอบแก่นคริสตัลระดับนายพลขั้นกลางจำนวนร้อยก้อนให้และกับกำไลสื่อสารพวกนั้นข้าไม่เอามันแล้ว ว่าไง แล้วเราปล่อยให้เรื่องนี้แล้วๆกันไป”
เจ้าของร้านนั้นรีบหยุดร้องไห้ในทันทีที่ได้ยิน เขามีท่าลังเลเล็กน้อย เป็นตอนนี้ที่เขานั้นได้ยินเสียงของเฉินเฉียงตะโกนออกมา
“หยุดก่อน”