บทที่ 193 เงินตรา
เมื่อเห็นฉากนี้ เจ้าของร้านร่างอ้วนได้พุ่งตรงเข้าไปในทันที
“ออกไปห่างๆเลยเว้ย”
เฉียวกังที่เตะเจ้าของร้านร่างอ้วนไปในทันทีและพูดออกมาอย่างดูแคลน “ไอ้อ้วนระยำ นี่แกคิดจะโกงเงินข้ารึไง เมื่อไหร่ที่กำไลสื่อสารมาถึงมือข้าก่อนแกถึงจะได้ไปเว้ย ว่าไงล่ะไอ้อ้วน แก่นคริสตัลแค่นี้พอไหมล่ะ”
เจ้าของร้านที่ถูกเฉียวกังเตะจนล้มกลิ้งไปแล้ว แต่สำหรับเขานั้นไม่ได้รู้สึกรู้สาแต่อย่างใด เขาได้หยุดเท้าของตัวเองลงเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปทางเฉินเฉียงและพูดออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ท่านนายพล โปรดแสดงจิตวิญญาณของท่านให้ดูด้วยว่าท่านนั้นทรงพลังพอจะสู้ไหว”
เฉินเฉียงได้หัวเราะออกมา “ก็ได้”
เฉียวกังได้มองไปที่เฉินเฉียงอย่างดูแคลนและพูดออกมา “เฉินเฉียง เจ้ามีอันดับเหนือกว่าข้าแล้วยังไงกัน”
“เจ้ารู้รึเปล่าว่าท่านจ้าวนั้นตกรางวัลให้พวกเราที่เข้าร่วมคนละเท่าไหร่”
“เข้ามอบแก่นคริสตัลระดับนายพลขั้นกลางให้พวกเราคนละห้าล้านก้อนเลยนะเว้ย”
“เป็นไง เจ้านึกเสียใจรึยัง”
“เจ้าคงคิดไม่ถึงสินะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
“พวกเรานั้นได้รับรางวัลมากว่าคนละห้าล้านแก่นคริสตัลขั้นกลางเลยนะเว้ย แล้วพวกแกล่ะ คงไม่ได้อะไรเลยสินะ”
เมื่อเฉียวกังพูดออกมานั้น เฉินเฉียงและพวกต่างก็ตกตะลึงและนิ่งอึ้งไป
พวกเขาไม่คิดว่านายพลจ้าวผู้นั้นจะเลือดขึ้นหน้าถึงขนาดเอาแก่นคริสตัลมากมายมาถมดินเล่นแบบนี้
คนละห้าล้านก้อน ไม่ต้องถึงห้าล้านก้อน แค่ล้านเ
