ินเฉียงยืนนำ จางหยวนและคนอื่นๆนั้นทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาอย่างอับอาย
“กำไลสื่อสารนี้มีความสำคัญอย่างที่สุดเมื่ออยู่ในเขตแดนจักรพรรดิ”
“พวกเจ้าทุกคนนั้นพึ่งจะเข้าร่วมกับกองกำลัง ข้าแนะนำว่าให้พวกเจ้านั้นโยนกำไลสื่อสารที่มีทิ้งไปได้เลย นั่นก็เพราะกำไลสื่อสารเหล่านั้นมีขอบเขตสื่อสารที่น้อยมาก พวกมันไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ที่นั่น”
“หลังจากที่เข้าไปที่นั่นแล้ว สิ่งแรกที่พวกเจ้าต้องทำนั้นไม่ใช่การเข่นฆ่าศัตรูและการหาสมบัติ”
“เมื่อถึงเวลานั้น พวกเจ้าจะต้องใช้กำไลสื่อสารในการรวมกลุ่มกันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”
“นอกจากสามเรื่องนี้แล้ว เรื่องที่เหลือล้วนไร้ประโยชน์”
“อ้อ ส่วนเรื่องอาหารนั้นไม่ต้องกังวล”
“ในมิติจักรพรรดินั้น ด้วยการที่มีสมบัติที่ล้ำค่า แน่นอนว่าที่นั่นย่อมมีศัตรูของพวกเจ้าอยู่ ทั้งพวกสัตว์ประหลาดและมนุษย์กลายพันธุ์”
“ไอ้ของพวกนั้นเจ้าค่อยไปฉกมาจากพวกมันก็พอ”
“ในมิติจักรพรรดิแห่งนั้นเป็นสถานที่ที่มนุษย์จะต้องร่วมมือกันเพื่อต่อสู้กับคนของอีกสองเผ่าพันธุ์”
“เหตุผลที่พวกเราเข้าไปนั้น หนึ่งคือการสั่งสมประสบการณ์ที่ล้ำค่าจากเกียรติยศที่เหลือทิ้งไว้ของราชาผู้ล่วงลับ อีกหนึ่งคือการขัดเกลาตัวเองด้วยการเผชิญหน้ากับศัตรูอีกสองเผ่าพันธุ์”
“นั่นก็เพราะมิติจักรพรรดิคือสถานที่การต่อสู้ของราชาทั้งสามเผ่าพันธุ์”
“หลังจากที่ได้เข้าไปแล้ว ไม่ว่าใครก็ตามที่รอดกลับมา คนคนนั้นจะถือว่าเป็นผู้ชน
