ฉียนฝู่จะพาศิษย์ที่เหลือกลับไป เขานั้นยังแสดงท่าทางมิตรไมตรีกับเฉินเฉียงอยู่เช่นเดิม
“เฉินเฉียง เรื่องที่แล้วไปแล้วก็แล้วกันไปเถอะนะ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เจ้าก็ยังเป็นความภาคภูมิใจของสำนักเต่าดำ”
เฉินเฉียงเองไม่ต้องการให้สายสัมพันธ์ของพวกเขาต้องสั่นคลอนไปเหมือนกัน “ผอ.เฉียน อย่าได้กังวลไป ถึงแม้ว่าหลังจากออกจากเขตแดนจักรพรรดิข้าอาจจะต้องเข้าไปทำงานให้ตึกจอมพลเหมันต์จันทราเลยก็ตาม”
“แต่ยังไงซะข้าก็ยังจดจำได้อยู่ดีว่าข้านั้นคือศิษย์แห่งสำนักเต่าดำ”
“ข้าเองในตอนนี้คงทำได้เพียงฝากท่านผอ.กลับไปขอบคุณท่านอาจารย์ฮู่ต้าไฮ่ของข้า และรบกวนฝากบอกท่านด้วยว่าข้าจะหาโอกาสกลับไปเยี่ยมท่านให้ได้”
หลังจากศิษย์ไร้อันดับได้จากไป เว่ยหยวนตี้และเจ้าหน้าที่ของกองกำลังตึกจอมพลกันหนันนำพาศิษย์ที่ติดอันดับทั้งห้าร้อยคนไปยังตึกจอมพลกันหนัน
ในระหว่างทาง เว่ยหยวนตี้ได้เรียกเฉินเฉียงให้มาเดินไปด้วยข้างๆ
ในตอนนี้ นักเรียนทั้งห้าร้อยคนแห่งสี่สำนักได้ร่วมกลุ่มกันโดยไม่แบ่งแยกสำนักกันอีกต่อไป
เพราะยังไงซะนับจากนี้พวกเขาก็จะต้องถึงเวลาเลือกกองกำลังของผู้การทั้งหลายที่จะเข้าร่วมหลังจากไปถึงตึกจอมพลกันหนันแล้ว
และนี่แน่นอนว่าเว่ยฉิงเชินย่อมต้องเลือกเข้ากับพ่อของเธอ
“ศิษย์พี่ใหญ่เฉินเฉียง ข้าขอกล่าวขอบคุณท่านด้วยใจจริง”
เฉินเฉียงได้ยิ้มออกมา “แค่เจ้าไม่โทษข้า แค่นั้นข้าก็ดีใจแล้ว”
แน่นอนว่าเฉินเฉียงย่อมเข้าใจดีว่าทำไมเว
