แค้นทั้งหมดมาลงที่เขา
แต่ในตอนนี้เฉินเฉียงได้รับรู้แล้วว่าจ้าวหยางนั้นเจ็บปวดและยอมรับเรื่องราวในครั้งนี้ไว้เพียงผู้เดียว
“ผู้อาวุโสจ้าว ความไร้มารยาทของข้าก่อนหน้านี้นั้น ข้าขอให้ท่านอภัยให้ข้าด้วย”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้โค้งคำนับชนิดตั้งฉากจากพื้น
“ฮ่าฮ่าฮ่า เฉินเฉียง เจ้าไม่ต้องคิดเป็นจริงเป็นจังในเรื่องนี้ ข้าเชื่อว่าผู้อาวุโสจ้าวนั้นไม่เก็บเรื่องนี้ไปใส่ใจอย่างแน่นอน”
ผอ.เฉียนได้ยืนขึ้นมาและเดินมาอยู่ข้างๆเขาพร้อมหัวเราะดังลั่น ยิ่งเขามองเฉินเฉียงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้เขานั้นรู้สึกพึงพอใจในตัวของเฉินเฉียงมากขึ้น
“เฉินเฉียง ดูเหมือนว่าสายตาของข้าถูกต้องแล้วจริงๆ เจ้าสร้างหน้าใหญ่โตให้กับสำนักมากมายเลยในครั้งนี้”
“ข้านั้นไม่คิดเลยจริงๆว่าเจ้าจะสามารถคว้าอันดับหนึ่งในการประลองครั้งนี้มาได้ เจ้านั้นได้สร้างชื่อเสียงให้สำนักอย่างมากมายเลยจริงๆ”
“เมื่อพวกเรากลับไป ข้านั้น….”
“โปรดหยุดก่อน”
ก่อนที่เฉียนฝู่จะได้พูดออกมา เฉินเฉียงได้พูดขัดขึ้นมาในทันที
เฉินเฉียงได้มองไปที่เฉียนฝู่ด้วยท่าทางลำบากใจ ก่อนที่จะพูดออกมาอย่างช้าๆ “ผอ.เฉียน ข้าไม่สามารถรับคะแนนของหลินฟานไปได้”
“แม้แต่คะแนนของเว่ยฉิงเชิน ข้าเองก็ยังต้องการให้ถอนคืน”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือ ข้า เฉินเฉียง หากข้ารับคะแนนเหล่านี้ไว้คงไม่อาจนอนหลับได้สบายไปตลอดชีวิตเป็นแน่”
“อันดับหนึ่งในครั้งนี้นั้นสมควรจะเป็นของศิษย์พี่เจิ้งยี่ถึงจ
